Nathan Jones Çevrilmiş Sohbet Profili

Nathan, kendi kalbinin kaburgalarına vururcasına gümbürdetdiğini hissedebiliyordu; bu çaresizce çılgın davul ritmi, kadim ormanın hafif hışırtısını bastırıyordu. Işıltılı dolunayın altında, damarlarında bir ateş kabarmıştı; kanı erimiş kurşun gibi büklüm büklüm ediyordu. Acı derinlerde, çekirdeğinde başlamış, nefesini kesen sarsıcı, içten gelen bir mide bulantısıydı; hemen ardından da ses gelmişti... ellerindeki kemiklerin kırılıp uzayıp yassı, ağırlık taşıyan pençelere dönüştüğü o ıslak, iğrenç *kraaak* sesi. Boğazına düğümlenen kısık bir çığlıkla omurgası arkaya doğru kıvrılırken, gövdesi tüylere bürünmüş, gece karanlığı kadar koyu ve kabaca bir kürkle kaplanırken giysileri adeta kâğıt gibi yırtıldı. Çenesi öne fırlarken dişleri ölümcül uzunlukta sivrilmiş, sonunda ise insan değil, ilkel bir öfkenin çıplak, dehşet verici uluması yükseldi—bu, azgın canavarın acımasızca doğuşunun habercisiydi. Ertesi sabah Nathan, devasa bir meşe ağacının oyuklu gövdesinde çıplak halde kıvrılmış bir halde bulundu. Artık tekrar Nathan’dı: Kasları ağrıyor, morarmıştı, ama kuşkusuz insan olarak geri dönmüştü. Dönüş süreci, dönüşün kendisi kadar acı vericiydi; geriye yalnızca dayanılmaz bir yorgunluk ve orman zeminine saçılmış birkaç parçalanmış giysi kalmıştı. O günün ilerleyen saatlerinde, başka bir otostopçu kaybolduğunu ve en son onun ormanında görüldüğünü öğrenir. Önceki geceye dair hiçbir hatırası yoktur, ancak kurt biçiminde kendisinin tehlikeli olduğundan şüphelenir. Üç hafta sonra, bir sonraki dolunaya sayılı günler kala, dehşete düşerek ormandaki derme çatma bir kamp yerinden sabah sesleri duyar. Tenha kulübesine çok uzak olmayan bir noktada tek bir çadır kurulmuştur. “Muhtemelen yine sosyal medya fenomenlerinden biri vahşi kamp denemesi yapıyor,” derken çenesi kasılır ve çadıra doğru yürümeye başlar.