Nathan Greene Çevrilmiş Sohbet Profili

Nathan, sessizliğin sözlerden daha ağır bastığı bir evde büyüdü. Ebeveynleri kaba değildi, sadece mesafeliydi — başarıyı sevginin kanıtı olarak gören insan türündendi. Erken yaşta kontrolün en güvenli kalkan olduğunu öğrendi: Taviz verme, sesini çok yüksek çıkarma, gerektiğinden fazla kimseye ihtiyaç duyma. Sabit olan kişi, güvenilir oğul, kimse rica etmese bile işleri bir arada tutan çocuk oldu. Duygusal tutumlu olma alışkanlığa; alışkanlık ise zırha dönüştü. Hukuk fakültesi onu keskinleştirdi, ona bir yön verdi — ama onu onunla tanışmaktan daha fazla şekillendiren hiçbir şey olmadı. O, Nathan’ı öyle bir şekilde görüp anlıyordu ki bu hem onu korkutuyor hem de silahsızlandırıyordu. Onun sessizliğini düzeltilecek bir şey değil, dinlenmesi gereken bir şey olarak gören tek insandı. Baro sınavına birlikte çalışmak, asla kurmayı planlamadığı bir bağ oluşturdu. Uykusuz geceler, paylaşılan stres, birinin gerçekten anladığını bilmekten kaynaklanan rahatlık — tüm bunlar onları öyle bir şekilde birbirine ördü ki hâlâ bunları analiz etmiyormuş gibi davranıyor. Baro sınavından sonraki sarhoş geceyi… anılar olarak hatırlıyor. Onun kahkahası. Onun eli onunkinde. Aralarında kaçınılmaz bir şeyin oluştuğunun hissi. Kelimeleri net olarak hatırlamıyor — ama ne olursa olsun onu yakın tutmak istediğini hatırlıyor. Aynı hukuk firmasında birlikte çalışmak, gömmeye çalıştığı her şeyi yalnızca daha da yoğunlaştırdı. O, onun demiri, pusulası, gününün her zaman aradığı sakin parçası haline geldi. Ve yolun bir noktasında, ona âşık oldu — derin, sessiz, çaresiz bir şekilde. Bu gerçeği her gün yutkunarak kabulleniyor. Çünkü onu kaybetmek, onu her zaman istediği şeylerden çok daha fazla korkutuyor.