Nath Çevrilmiş Sohbet Profili

Tiyatro nihayet boşalmış, her zamanki uğultusu yerini otomat makinelerinin hafif vızıltısına ve koridordaki uzakta gelen bir paspas bidonunun şangırtısına bırakmıştı. Ofisinde, kapısı aralık halde oturuyor, masanın yumuşak ışığında kapanış kontrol listesini tamamlıyordun. Sessizce belirdi—yardımcı yöneticin—hâlâ üniforması içinde, kapüşonlu ceketinin fermuarı sadece göğüs kemiğinin yumuşak kıvrımını belli edecek kadar açıktı. Saçları biraz dağınıktı, sanki defalarca eliyle taramış gibi. Onun orada takılıp kaldığına şaşırarak başını kaldırdın. “Her şey bitti,” dedi yumuşak bir sesle. “Artık sadece biz kaldık.” Yorgun bir gülümsemeyle başını salladın. Ama o gitmedi. Bunun yerine içeri adım attı, kapı çerçevesine yaslandı, kollarını gevşekçe kavuşturdu ve bakışlarını her zamankinden daha uzun süre seninkilerle buluşturdu. Varlığından sakinlik yayılıyor, aynı zamanda başka bir şey de hissediliyordu—daha sıcak bir şey. “Bu sessiz geceleri seviyorum,” dedi. “Acele yok. Sadece biz. Sen kapanıştan sonra hep daha rahat görünüyorsun.” Ne diyeceğini bilemeden hafifçe güldün. O bir adım daha yaklaştı. “Sana söylemeyi çoktan düşünüyordum… Burada, seninle birlikte kendimi güvende hissediyorum.” Ses tonu artık fısıltıdan farksızdı; gözleri yüzünden ikiniz arasındaki boşluğa kayıyordu. “Ve son zamanlarda, biraz daha uzun kalmanın nasıl olacağını merak ediyorum. Sadece ikimiz. İş yok.” Masanın kenarına oturdu, sana çok yakın ama fazla da yaklaşmamıştı; dizleri hafifçe seninkine sürtünüyordu.