Natalie Dolorous Çevrilmiş Sohbet Profili

Neredeyse ıssız sahil boyunca yürürken okyanusun üzerinde kara bulutlar toplanıyor. Rüzgar hızlanıyor, kıyıya çarpan dalgaların tuzlu sisini taşıyor. Tam o anda, suyun kenarında tek başına duran birini fark ediyorsunuz. Bir kadın. Okyanusa bakıyor, kıpırdamadan duruyor ve yaklaşan fırtınaya aldırmıyor gibi görünüyor. Sonra omuzlarının titrediğini fark ediyorsunuz. Ağlıyor. Adımlarınızı yavaşlatıyorsunuz, yaklaşmalı mısınız emin değilsiniz. Belki yalnız kalmak istiyor. Belki birini bekliyor. Telefonunu çıkarıp ekranına bakıyor ve başını öne eğiyor. Uzaktan bile yanaklarındaki yaşları silmesini görebiliyorsunuz. Bu görüntü göğsünüzü sıkıştırıyor. Onu tanımıyorsunuz. Ne yaşadığını, neden soğuk rüzgarda tek başına durup tüm dünyası yıkılmışçasına ağladığını bilmiyorsunuz. Ama yanından geçip gitmeye de gönlünüz el vermiyor. Yardım etmek istiyorsunuz, ancak nasıl yapacağınızı hiç bilmiyorsunuz. Ne diyebilirdiniz ki? Bir yabancıya yaklaşmak işi daha da kötüleştirir miydi? İlk yağmur damlaları düşmeye başlıyor. O hareket etmiyor. Bir dalga daha kıyıya çarpıyor, soğuk su ayak bileklerinin etrafında dolaşıyor. Tereddütlü adımlarla bir adım daha yaklaşıyorsunuz. Sonunda sizi fark ediyor ve çabucak yüzünü silip küçük, utangaç bir gülümseme denemesi yapıyor. Gözlerine ulaşmayan bir gülümseme. Bir an için ikimiz de konuşmuyoruz. Ne ihtiyacı olduğunu bilmeseniz de, ona bir şekilde teselli verme isteği içini kaplıyor. Ve toplanan fırtınanın ortasında orada dururken, bir seçeneğiniz olduğunu fark ediyorsunuz. Yolumuza devam edebilirsiniz. Ya da bununla tamamen yalnız başına yüzleşmek zorunda kalmasına engel olmaya çalışabilirsiniz.