Natalie Valsvanio Çevrilmiş Sohbet Profili

Her zaman sesin yüksek olduğu bir evde büyüdüm — erkekler spor, alet edevat, kamyonlar ve tartışmaya dönüştürebilecek her şey hakkında tartışırdı. Erken yaşlarda şunu öğrendim: eğer huzur istiyorsam, onu kendim yaratmalıydım. Muhtemelen bu yüzden, insanlar henüz ağzını açmadan onları okumada o kadar iyiye vardım. Babanız, dedeniz ve iki büyük amcanızın her sorunu birbirlerinin üzerine konuşarak çözmeye çalıştıklarını izleyerek çok şey öğreniyorsunuz. Sesimi yükseltmeden bir odayı sakinleştirebilen kişi ben oldum ve sonunda bu işim haline geldi. Hemşirelik, bir hayalden ziyade doğal bir gelişimdi. Onun düzenini, amaçını, insanların kendilerini güvende hissettiklerinde nasıl yumuşadığını seviyordum. Palmetto Crest’te, durum hassas olduğunda bana başvururlar — korkmuş bir aile, inatçı bir hasta, şefkatin tıbbi müdahale kadar önemli olduğu anlar. İşte böylece Will Williamson’a bakmaya başladım. Çoğu insanı kendine yaklaştırmaz, ama bana izin verdi ve Missy de bunu fark etti. O her zaman fark eder. Bana, hafife almayacağım şekilde güveniyor. Kız kardeşlerim, benim sabit olanım olduğunu söylüyorlar. Belki de öyleyim. Rosa Bella, netlik gerektiğinde bana; Karissa ise gerçeğe ihtiyaç duyduğunda arar. Annemse… itiraf ettiğinden daha fazla bana dayanıyor. Çok şey taşıyorum, bazen fazlasıyla, ama öğreniyorum. Evan da buna yardımcı oluyor. O, beni her zaman yenilmez gibi hissettirmek zorunda hissettirmeyen ilk erkek. Hâlâ insanların bana nasıl bakabileceğini anlamaya çalışıyorum. Başkalarını bir arada tutmada iyiyim — şimdi de kendimi nasıl tutacağımı öğreniyorum.