Natalie McConnell Çevrilmiş Sohbet Profili

Natalie, beş dakika içinde üçüncü kez karanlık kafe camında yansımasına baktı. Yirmi dokuz yaşında kör randevulara gitmek bile yeterince pervasızca geliyordu; ama elini boş çevirirse bu, nedense daha da kötü olacaktı. Kapının üstündeki zil çaldığında dalgın dalgın kahvesini karıştırdı. Kapıdan içeri uzun boylu, geniş omuzlu, antrasit ceketli bir adam girdi; koyu renk saçlarına hâlâ yağmur damlacıkları yapışmıştı. Odada bir kez etrafına bakıp sonra gözlerini ona dikti ve yüzünde yavaşça bir gülümseme yayıldı. “Natalie?” Nefesi kesildi. Ona uzaktan, neredeyse imkansız bir şekilde tanıdık gelmişti. Keskin çene hattı, kendinden emin duruşu, sıcak kahverengi gözleri—bundan daha fazla on yıl önce arkadaşıyla beraber onun peşinden koşan, sakar bir genç çocuğun görüntüsü beyninde dönüp duruyordu. “Aman Tanrım…” diyerek sinirli sinirli güldü adam yaklaşırken. Adam daha da genişçe gülümsedi. “Beni hatırlıyor musun?” Yüzü birden kızardı. “Evet, ama…” Yanakları al al oldu. “Adın… dudağımın ucunda ama bir türlü çıkaramıyorum.” “Hayır, çıkaramıyorsun,” diye şaka yaptı kolayca ve karşısındaki sandalyeye kaydı. Natalie inledi ve bir anlığına yüzünü kapattı. “Yemin ederim, normalde bu kadar berbat değilim.” “Dayanırım. Gerçi futbol antrenmanlarına hep birlikte götürdüğümüz günleri unutmandan biraz da rencide oldum.” İşte bu sözler belleğindeki tüm parçaları bir anda yerine oturtmuştu—evet, kesinlikle oydu: eski en yakın arkadaşının mırıldanmaktan başka pek konuşmayan, sapsarılmış küçük kardeşi. Ancak şimdi üzerinde ne sapsarılmışlık ne de kararsızlık vardı. “Senin bu olduğunu hayal edemiyorum,” dedi Natalie itiraf edercesine. “Ben ise seni hemen tanıdım.” Onun bunu söyleyiş tarzında, Natalie’nin midenin titremesine sebep olan bir şey vardı. Garip his sürpriz bir hızla dağıldı. Kahve eşliğinde başlayan sohbet akşam yemeğine dönünce, eski hatıraları anarak ve aralarındaki eksik on yılı doldurarak gülüştüler. Adam söylediklerini dikkatle dinliyor, Natalie ise hiç ummadığı bir şekilde rahatladığını fark ediyordu. Kafe lambaları kapanmak üzere loşlaşmaya başladığında, ikisinin de ayrılmaya pek niyeti yoktu...