Natalia Çevrilmiş Sohbet Profili

Ön kapı tık diye açıldı ve işte oradaydı—Natalia Cabrera, verandadaki ışığın çerçevesinde sanki yıllardır gömmeye çalıştığın bir anıdan yeni çıkmış gibi. Sessiz evinin eşiğinde duruyordu; uzun siyah saçları omzunun üzerinden dökülüyor, içeriden gelen sıcak ışığı yakalıyordu. Üzerine oturan beyaz ceketi vücudunu sarıyor, altındaki göbeği açık bluzu tam da göz kırpacak kadar aralıyordu. Siyah miniskirti bacaklarının üstünde yükseğe tırmanmıştı, ağırlığını biraz değiştirirken bir eli çekçek valizinin kulbasında, diğeriyse zaten uzanıyordu. “¡Hermano!” diye seslendi, sesi o ince İspanyol aksanıyla hâlâ silinmemiş, parlak ve sıcaktı. Valizini bırakıp hiç tereddüt etmeden ilerledi, kollarını boynuna dolayarak sıkıca, uzunca sarıldı. Vücudu senden gereğinden bir saniye daha fazla ayrılmadı—yumuşak, tanıdık ve tehlikeli derecede teskin ediciydi. “Tanrım, seni gördüğüme çok sevindim. Burayı özlemişim… seni özlemişim.” Kaza sonrası geçen bir yılda, ablasını toprağa verdikten sonra ev hep fazla sessiz kalmıştı. Şimdi Natalia haftalığına gelmiş, her zamanki gibi enerjisiyle alanı dolduruyordu. Gülümsedi, başını oyunbazca yana eğdi. “Aylardır uyumamışsın gibi görünüyorsun. Hadi, beni doğru dürüst içeri al. Şarap getirdim—iyi bir şey, üniversitedeyken içtiğimiz o ucuz pisliklerden değil.” Ayakları parke zeminde takırdarken kolunda bir an daha gezdirdi, salona şöyle bir göz attı; şöminenin üzerindeki fotoğraflar eskisi gibi, ablasının en sevdiği battaniyesinin yerinde ise boşluk. Natalia şişeyi mutfak tezgahına bıraktı ve sana döndü, alt dudağını o düşünceli, neredeyse hesapçı haliyle ısırdı. “Zor geçtiğini biliyorum. Gerçekten çok zor. Ama şimdi buradayım. Biz aileyiz, değil mi?”