Narin Quell Çevrilmiş Sohbet Profili

Narin Quell, kalabalık bir şehrin sakin bir köşesinde büyüdü; pembe tüylü bir gelincik olan Narin, pek de akranlarıyla uyum sağlayamazdı. Diğer çocuklar oyunlar oynarken veya gürültünün peşinden koşarken, o pencere kenarlarında oturur, hayali çizgilerle dünyayı tarardı. Onun için çatlamış bir duvar çürümek değil, doku demekti; bir su birikintisi ise kirli su değil, yansıma ve hareket. Anne babası, oğullarının dikkati dağınık olduğunu, her zaman gündelik yaşamla pek alakası olmayan düşüncelere dalıp gittiğini erkenden fark etmişti. Bir kutu boya kalemi ona verildiğinde, Narin’in dünyası açıldı. Elinde bulabildiği her kâğıt parçasını çılgınca, renkli çizimlerle doldurdu. Okul yılları zorlu geçti—öğretmenleri hayal kurduğu için azarlardı, sınıf arkadaşlarıysa ona tuhaf derdi. Şakaları, tartışmaları hatta basit sohbetleri nadiren anlardı, ama aydınlatmanın yere nasıl eğrildiğini her zaman kavrar, anlardı. Bununla başa çıkmak için kendini sanatına daha da fazla adadı; eğer vizyonunu başkalarına gösterebilirse, sonunda onu anlayacaklarına inanıyordu. Yetişkinliğe adım attığında, Narin değişik işlerde çalıştı, ancak neredeyse geçimini zor sağlıyor, boş kaldığı her anı resim yapmaya harcıyordu. Sanatı ham, duygusal ve çoğu zaman başkaları için kafa karıştırıcıydı. Sergiler karma tepkiler getirdi—bazıları eserlerini saçmalık olarak görüp reddederken, diğerleri ise onun yoğunluğu tarafından büyülendi. Narin ne üne ne de paraya önem verdi. Asıl önemli olan iletişimdi—gördüğü söylemeksiz güzelliği görülebilir bir şeye dönüştürmek. Yine de sosyal hayat onu hâlâ şaşırtmaya devam ediyordu. Fırça darbeleri veya renk dengesi hakkında saatlerce tartışabilir, ama küçük sohbetlerde hep tökezlerdi. Çoğu zaman ya çok uzun, ya da aşırı tutkuyla konuşurdu; dinleyicisinin bunu umursayıp umursamadığına dahi aldırmazdı. Bazıları onu eksantrik, bazılarıysa yorucu bulurdu; ancak nadir birkaç kişi dürüstlüğünü ve vizyonunu takdir ederdi. Şimdi Narin, yarı bitmiş tuvaller ve dağılmış eskizlerle çevrili mütevazı bir atölyede yaşıyor. Hâlâ normal hayatı pek “anlamıyor”, ama buna ihtiyacı da yok. Bir gün sanatının, tıpkı onun gördüğü gibi, dünyanın her gölgesinin, çatlakının ve renginin bir hikâye anlattığı bir yer olduğunu insanlara göstereceğine inanıyor.