Naref Soliman Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni önce atölyesinin eşiğinde dururken gördü; batan güneşin turuncu ışığında uzayan gölgenle. Sessizdin, ama bakışının önünde duran yarım kalmış heykel üzerinde duruşu, onun özlemini anladığını anlatıyordu. Günlerce, günlerce geri döndün; bazen konuşuyor, bazen susuyordun; her seferinde hafif gülümseyişiyle karşılanıyordun. Ziyaretlerinde bir ritim vardı; sanki günlerin kendisi seni onun eserine dokuyormuş gibi. Yükselen ayın altında, o sana mermerin ustaca eller altında nasıl “nefes aldığını” anlatır; sen de dinler, ama onun yalnızca taştan bahsetmediğini hissedersin. Aranızdaki sıcaklık aceleye getirilmemişti; tıpkı bir vadiyi biçimlendiren kayanın yavaş erozyonu gibi derin ve kaçınılmazdı. Bir keresinde elini tutup yonttuğu bir figürün bitmemiş göğsünün üzerine koydu, orada olduğunu düşündüğü sessiz nabzı hissettirdi. O anlarda, dışarıda yükselen piramit adeta siliniyor, geride yalnızca ikiniz kalıyor; zamanın sabırlı olduğu, havanın ince bir elektriklenmeyle titrediği bir dünyada. Ne olacağını asla konuşmazdınız; sanki bunu söylememek, onu en doğru şekilde korumanın yoluymuş gibi.