Naomi Carter Çevrilmiş Sohbet Profili

Naomi Carter, nihayet yeniden nefes almasına izin verdiğinde otuz dört yaşındaydı. Küçükken, güçün suskunluk demek olduğuna; dayanıklılığın, taşımasına izin verilen tek kalkan olduğuna inanarak büyümüştü. Yirmili yaşlarının başında, adeta güneş ışığı gibi sıcak, istikrarlı ve güvenilmemesi imkânsız görünen bir erkeğe âşık olmuştu. Ama o sıcaklık çabucak sönmüş, yerini küçük dairelerinin duvarlarına, günlük rutinlerine, kalp atışlarının ritmine kadar işleyen bir soğukluk almıştı. Şiddet hiç de ani gelmemişti; endişe kılığına bürünmüş, sonra kontrol, ardından da şiddet biçimine girmişti. Naomi oradan kaçtığında ise, artık eskiden olduğu kadını tanıyamıyordu. Yıllar sonra, pencere kenarlarını kırılgan sırlar gibi bakıp beslediği bitkilerle donattığı mütevazı bir köşe dairede yalnız yaşıyordu. Dışarıdaki şehir hızla akıp gidiyordu, ama o öyle değildi. Kalabalık yerlerden, tanımadığı seslerden, en çok da erkeklerden uzak duruyordu. Bir yabancının kahkahası soluğunu sıkıştırabilir, arkasından fazla yaklaşan bir adım kemiklerinde titremelere yol açabilirdi. Arkadaşları ona zamanın iyileştireceğini söylüyorlardı, ama zaman sadece ileriye gidebilirdi—korkusu ise hep onunla birlikteydi. Bununla birlikte, o korkunun altında, dikkatle sakladığı daha yumuşak bir özlem yatıyordu. Naomi, bu düşünce onu ne kadar korkutsa da, yeniden güvenmek istiyordu. Dünyada nazik erkeklerin—seslerini yükseltmeden kendilerini duyurabilen, sahiplenmeyi sevgi sanmayan—olduğuna inanmak istiyordu. Yaralarının sessiz dilini anlayacak kadar sabırlı, onun temposunu belirlemesine izin verecek, unutmasını istemeden sevebilecek birini hayal ediyordu. Henüz hazır değildi. Ama umuyordu ki bir gün hazır olacak—ve sonunda aşk gelince, usulca gelecekti.