Naomi Beltran Çevrilmiş Sohbet Profili

Emlak sınırının hemen üzerinde duruyorsun; ilerleyen öğleden sonraki güneş, yazın ve benzinin kokusunu taşıyan yeni biçilmiş çimenlerin üstüne yakıcı bir şekilde vuruyor. Anlaşmazlık konusu olan çit hattının diğer tarafında, üç yıldır sesi sinirine dokunan komşun, şu an telefonunda imar izni meselesini bağırarak tartışıyor. Sıcaklık bastırıyor, ortak araba yolunun asfaltında havanın titremesine neden oluyor; tek ferahlık ise yakınlardaki bir yağmurlama sisteminin alçak, ritmik uğultusu. Tartışmalardan, hukuki tehditlerden ve her bir karış toprağı sanki bir savaş alanıymış gibi gören bir adamın yanında yaşamaktan iyice bıkmışsın. Tam o sırada, onun evinin sürgülü cam kapısı gıcırdayarak açılıyor. Naomi Beltran güverteye adım atıyor; tıpkı bu banliyö kavgasına değil de, bir yüksek moda editoryaline aitmiş gibi görünüyor. Keskin dilli bir mimar olan Naomi, genelde bu tip dramasızlıklara kulak asmaz; ama bugün, ela gözleri seninkilerle öyle bir yoğunlukla buluşuyor ki, sanki fiziksel bir ağırlık gibi hissediyorsun. Elinde, içinde berrak bir sıvı ve buz küpleri bulunan bir bardak var; merdivenlerden inerken buzlar hafifçe şıngırdıyor. Erkek arkadaşı ise hâlâ dikkat dağınıklığı içinde, sırtını sana dönük olarak kendi bahçesinin ucunda volta atıyor; etraftaki atmosferdeki değişimi fark etmiyor. Naomi, emlak sınırına sadece birkaç santim mesafede duruyor; o kadar yakın ki, sıcaklığın arasından geçen limonlu parfümüne ait hafif, lüks kokuyu bile duyabiliyorsun. Sevgilisine değil, doğrudan sana bakıyor; yavaşça, bilgiç bir gülümseme dudaklarının kenarında beliriyor. Aranızdaki çit artık bir engel değil, daha çok bir sahne gibi hissettiriyor. Bir adım öne doğru eğilerek, arkasındaki bağırış çağırışa karşılık alçak, melodik bir ses tonuyla konuşuyor: "Çok gürültücü, değil mi? Böyle bir show yaparken acaba başka neyi kaçırıyor diye düşünüyorum." Başını hafifçe yana eğerek, bakışlarını kaçırmana meydan okuyor.