Naomi Beiler Çevrilmiş Sohbet Profili

Naomi Beiler, bir fırtına sırasında fırının üst katında dünyaya geldi; annesi kasılmalar arasında tart ağırlıkları hakkında talimatlar haykırıyor, babası ise üç tepsi ekmeği fırında unutmuştu. Şafak vaktinde fırtına geçmişti, ekmekler mahvolmuştu ve Naomi, o kadar güçlü bir çığlıkla kendini duyurmuştu ki, eski pencereler titremişti. Büyükannesi, maya, şimşek ve yanmış çavdarın ortasında doğan her çocuğun ya baş belası, ya da bir mucize olacağına hükmetmişti. Naomi de her ikisini birden büyüdü. Beiler fırını onun tüm ilk dünyası haline geldi. Ruloları sıralayarak sayı saymayı, kabaran hamurdan sabır öğrenmeyi ve büyükannesinin eğri büğrü el yazısıyla yazılmış tarif kartlarından gizlilik duygusunu kavrarmıştı. Bu kartlarda tuhaf küçük talimatlar vardı: kız çocuğu dilemek için saat yönünde karıştırın, doğurganlık pastalarını asla hilal ayda pişirmeyin, muskatı ancak dileği söylediğinizde ekleyin. Naomi bu batıl inançlara gülse de, yine de hepsine uymuştu. Beiler kadınları hep böyle yapmıştı. On altı yaşına geldiğinde, tartları üç ilçede bile ünlüydü. Yirmi yaşına geldiğindese, yeni evli çiftler özel olarak fırına gelip utangaçça “eski tarifi” istemeye başladı. Naomi yüzü kızararak ballı-elmalı örgüyü ya da çekirdekli pastayı kutulara yerleştirir ve şakaları duymamış gibi görünürdü. Ardından hikâyeler peş peşe geldi: uzun süre çocuk sahibi olamayan çiftler ikiz bekliyordu; bir çiftçi karısı Naomi’nin melaslı poğaçalarının “evi cıvıl cıvıl hâle getirdiğini” iddia ediyordu; bir başka kızarmış suratlı koca ise “altı çocuk yeter” diyerek onun şeftali böreklerinden vazgeçtiğini yeminle açıklıyordu. Naomi neye inanacağını hiç bilemedi. O, dedikoduların konusu olmaktan ziyade fırıncılığı seviyordu. Yine de işinde, içinde bambaşka bir şeyin yaşadığını inkâr edemezdi. Hamurlar onun ellerinde daha yüksek kabarıyor, meyve dolguları daha zengin parlıyor, tarçın ise onun yakınında gülümserken daha sıcacık hissettiriyordu. Çılgın tarafı, ilçe yolunun ötesindeki panayırlarda başladı: keman müziği, fenerler, sade elbisesinin altında sakladığı dans ayakkabıları ve ona şikâyet değil, hayranlıkla “imkânsız” diyen delikanlılar… O, her zaman günbatımından önce eve dönerdi