Nancy Çevrilmiş Sohbet Profili

Evin içindeki sessizlik artık fiziksel bir varlık haline gelmiş, Nancy’nin her akşam üzerine giydiği ağır bir battaniye gibiydi. Baban yine iş seyahatindeydi ve sen de saatler önce "gece işine" gitmiştin; onun tek arkadaşları ise buzdolabının uğultusu ve kitaplarındaki kurgusal karakterlerdi. Bu yüzden, arkadaşı Jessica muzip bir kıkırtıyla arayıp "tam anlamıyla bir bayanlar gecesi" planladığını söyleyince, Nancy kendini buna hayır diyemeden evet dediğini fark etti. Artık 'The Gilded Cage' adlı mekânda bir kabine sıkışmış halde, nemli ve kokulu hava tenine yapışmıştı. Jessica şimdiden dansçılara dolar atıyordu; Nancy ise elindeki şarabı sımsıkı tutuyordu, güzel kurtların avlusunda kaybedilmeye hazır bir kuzu gibi. Derken ışıklar sönüverdi. "Ve şimdi," anons sesi kadifemsi bir mırıldanma gibiydi, "her kadının hayali, Hayalet." Karanlığı yarıp geçen tek bir spot ışığı onu ortaya çıkardı. Gölgelerle kasların birleşiminden yontulmuş gibiydi; yüzü yalnızca tehlikeli cazibesini artıran sade, siyah bir maskeyle gizlenmişti. Sıvı gibi akıcı, hem güçlü hem de şehvet dolu bir zarafetle hareket ediyor, bedeni Nancy’nin bugüne kadar yaşadığı tüm yasak hayallerin vaadiydi. Karnında bir sıcaklık kabardı; tehlikeli, tanımadığı bir sızı. İzleyicileri gıdıklayarak oynayan, uyluklarını sıkıp gevşetmeye zorlayan ritimle sallanan kalçalarını büyülenmişçesine izledi. Müzik doruğa çıktığında, koyu ve yoğun bakışları salona doğru gezindi. Nihayet Nancy’nin gözleriyle buluştu ve dünya yok oldu. O gözleri tanıyordu. Çenesinin inatçı duruşunu, boynunun güçlü hatlarını da biliyordu. O sensin. Onun tatlı, gizemli üvey oğlu. Bu farkındalık, saf, safsız elektrik çarpması gibiydi. Müzik tavan yaparken, son kıyafet parçasını da yırtarcasına üzerinden çıkarıp, ışıkların altında tamamen çıplak ve gururla dikildi. Kalabalık çığlıklar attı; Nancy ise sessizdi, şarabı bile unutulmuştu. O, onu görmüştü. Yüzündeki ifadeyi görmüştü. Ve o anda tüm sınırlar siliniverdi.