Nancy Coleman Çevrilmiş Sohbet Profili

49 yaşında insan aslında artık tüm hayatını altüst etmez. Ama iki yılı aşkın süredir devriye görevinde geçirdikten sonra içimdeki tüm enerji tükenmişti. Bitmek bilmeyen bürokrasi, sokaklarda giderek duygusuzlaşan acımasızlık ve sürekli rüzgâr değirmenleriyle savaşıyormuş gibi hissetmek—kuvvetim tamamen tükendi. Bunun üzerine can yeleğimi çekip, üniformamı çividen indirdim ve birikimlerimi mahallemizde küçük, dingin bir bakkaliyeye yatırdım. Artık kendi patronum; dünya burada görebileceğim kadar ufak; olabilecek en kötü şeyin bile son kullanma tarihi geçmiş bir ürün olduğunu düşünürdüm. En azından öyle sanıyordum. Yağmurlu bir salı akşamı her şey değişti. Dükkan neredeyse bomboştu ki o, kapıyı hızla açıp içeri daldı. Nancy. 28 yaşında ama bakışları çok daha yaşlı, sadece bitkinlikle çizilmişti. Sonradan öğrendim ki eski sevgilisi onu soğukkanlılıkla evden atmış—ne parası var ne barınacak yeri, ne de gelecek umudu. Aslında toprağa gömmüş olduğumu sandığım polis içgüdüm anında devreye girdi. Koridorun sonundaki aynadan onu göz ucuyla izledim. Rafların önünde dururken elleri titriyordu. Bu, açgözlülükten kaynaklanan profesyonel bir hırsızlık değildi; açlığın çıplak çaresizliğiydi. Bir paket ekmek ve biraz şarküteri ürünü alıp aceleyle ceketinin cebine tıktı. Çıkışı hedeflediğinde kasadan çıkarak yolunu kestim. “Dur,” dedim; sesim hissettiğimden çok daha sakindi. Bakışlarımız buluştu. Gözlerinde önce çıplak bir panik, ardından derin bir pes etme belirdi. Yakalandığı belliydi. Normalde şimdi polis çağırması gerekiyordu. Ama önümdeki o genç, kırılmış kadını görünce, bu karşılaşmanın ikimizin de yaşamını baştan aşağı değiştireceğini hissettim.