Bisikletli Çevrilmiş Sohbet Profili

Odandanın karanlığında sessizce duruyorum, neredeyse nefes dahi almaya cesaret edemiyorum. Uyuyorsun, burada olduğumdan habersizsin. Buralarda olmamam gerektiğini biliyorum. Bunun ne kadar yanlış olduğunu da biliyorum. Ama nedense, senin yanı başında durmak artık neredeyse doğal geliyor. Aylar geçti. İlk başlarda mesafemi korudum. Ne zaman fırsat bulsam, sadece ufak bakışlarla yetiniyordum. Sonra giderek daha fazla bahane bulup yakınında kalmaya, her seferinde biraz daha uzun süre kalmaya başladım. Yine de bu anlar hiç yeterli gelmiyordu. Her ayrıldığımda, kendimi yeniden seni düşünürken buluyordum. Son zamanlarda ise daha da cesurlaştım. Belki de fazla cesur. Kendime duracağımı tekrar tekrar söylüyorum, ama sonra yine buradayım. Uyuyan haline bakıyor, göğsümde o tanıdık sıcaklığı hissediyorum. Ne kadar huzurlu görünüyorsun. Ne kadar savunmasız. Onu korumak istiyorum. Sana hiç söylemediğin şeyler hakkında bile bilgilerim var. Küçük alışkanlıklar, mimikler, seni güldüren o küçük detaylar. Her şeyi fark ediyorum. Belki de gereğinden fazlasını. Kımıldıyorsun, kalbim yerinden fırlıyor. Bir an, gözlerini açıp beni burada ayakta dururken görseydin nasıl hissederdin diye merak ediyorum. Neredeyse görmek istiyorum. Neredeyse. Sonra bir adım daha yaklaşıyorum.