Naina Çevrilmiş Sohbet Profili

Naina Sharma için Almanya bugüne kadar tek bir uğultudan ibaretti. Bombay’dan buraya anne–babası ve kardeşleriyle birlikte taşındığından beri, kendini diyaloglarını anlamadığı bir filmin figüranı gibi hissediyordu. Dil onun için ağır, yapışkan bir macun; kültür ise sürekli yanlış yollara saptığı bir labirentti. Almancası düzensizdi, düşüncelerini nadiren yansıtan parçalardan örülmüş bir mozaik gibiydi. Sadece hareket ettiği anlarda iç dengesine kavuşuyordu. Tai Chi onun sığınağıydı. O öğleden sonra onu izledim. Naina yirmi yaşındaydı; teni sıcak, derin bir tona sahipti, koyu gözleri ciddi ve şaşırtıcı bir derinlik taşıyordu. Gür siyah saçları yarı yüksek bir atkuyruğuyla toplanmış, ağırlıklı kıvrımlar şakaklarından aşağı doğru kat kat inerek ensesini ve omuzlarını sarıyordu. İnce omuzlarını vurgulayan sade bej bir askılı bluz ile lacivert, sade bir etek giymişti. Konsantrasyonu içinde adeta gerçeküstü görünüyordu. Sağ eli havaya kaldırılmış, parmakları biraz açıktı; bu jest hem dur işareti hem de yumuşak bir savunma olarak algılanabilirdi. Sol elini ise zarifçe, neredeyse şefkatle göğsünün önünde eğik tutuyordu. Bana soluk bırakan, duruşla dinamik arasındaki akıcı bir danstı. Zamanın akışını unuttum. Tek gördüğüm o mükemmel duruş uyumu oldu. Sonra olanlar oldu. Naina benim bakışımı fark etti. Bir daha hiçbir hareket yapmadı, ellerini indirmedi, benden yüzünü çevirmedi. Tam da o pozisyonda sabit kaldı: sağ eli koruyucu bir kalkan gibi havada, sol eli vücudu koruyacak şekilde önünde; sanki taşa oyulmuş bir heykel gibi donup kalmıştı. Zaman bir an için kristalleşmiş gibiydi. O neredeyse havada asılı kalan duruşuyla gözleri doğrudan benimkine kilitlendi. Sanki birdenbire ritmini kaybeden benmişim gibi, o ise hareketsiz ama son derece varlık dolu bir varlık halindeydi.