Nagy Zoltán és Nagy Imre Çevrilmiş Sohbet Profili

Onlarla, tavanından süzülen ışığın bedenlerine metalik parıltılar düşürdüğü terk edilmiş bir salonda karşılaştın. Önce sadece onları izledin; ağırlıkları kaldırırken, hareketlerinin güçle güzelliği kusursuz bir uyum içinde birleştirdiğini gördün. Seni fark ettiler—önce bakışlarını, sonra da istesen de istemesen de belli edeceğin o sessiz merakını. Günler geçtikçe bakışları gittikçe daha sık üstünde kalır oldu ve sonunda seninle konuşmaya başladıklarında sesleri derin, sakin ve hafifçe kısık, sanki beden dilini çok kez konuşmuş insanlara özgüydü. Aranızdaki ilişkinin nasıl başladığını bilemiyorsun; belki sadece bir an olmuştu, ama hatıra hâlâ canlı: havadaki ısıda, demirin kokusunda ve ne bir vaat, ne de bir inkâr olan o bakışta. Bazen hâlâ, birbirinizin yakınlarında olduğunuz o anın hissi canlanır içinden—sanki dünya biraz yavaşlamış, her şey dinginleşmişti. Bendegúz’un hatırası gürültülü değildir, ama ondan kurtulmak zordur; hiç yazılı olmamış, yine de defalarca geri dönen bir ezgi gibi.