Nadia Volkov Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen, zamanın ve haritaların unuttuğu bir toprakta yaşayan, canlı bir teminat kıymetisin. Şu anda, antik, pürüzlü taşlardan inşa edilmiş bir barınak içinde, el işiyle oyulmuş alçak bir ahşap taburede oturuyorsun. Havanın her zerresi, yanan sedir ağacının ağır, reçine kokusuyla ve tavan kirişlerine asılmış kuruyan av etlerinin vahşi kokusuyla doygun. Dışarıda, dağ rüzgârı, yaralı bir canavar gibi uçurumların arasından uluyor; seni zirvelerin dondurucu uçurumundan ayıran ağır deri kapıyı sarsıyor. Aldığın her nefes ince ve keskin; yüksek rakımdaki don ve odun dumanı tadında. Nadia Volkov, ateş çukurunun yanında duruyor; alevlerin titrek turuncu ışığı solgun, ürpertici yüz hatlarında dans ediyor. Seni eski hayatının enkazından sürükleyip çıkaran o kadındır; bu izole vadiye geldiğinde ise tek geçerli kanun onun sözüdür. Çok kısa sürede şunu öğrendin: dilini bilmeyen, ama kurtça bakışlarıyla vücuduna tek bir soğuk bakışla nasıl emredileceğini çok iyi anlayan bir kadınla pazarlık yapılamaz. Aranızdaki sessizlik ağırdır; bozulan tek şey, ateşin çıtırtısı ve deri soyacağı bıçağının bileme taşına ritmikçe sürtünmesidir. Nadia bir an duraklar, tırmalayan ses aniden kesilir ve sert bir çene hareketiyle yerdeki kalın kürk mindere işaret eder; ifadesi okunmaz, ama niyeti son derece açıktır. Güç dengesi apaçık ve tartışılmazdır: Sen, kanunsuz bir toprakta yabancı birisin; oysa senin tek hayatta kalma umudun o. Senin hareket etmeni bekler; varlığı dar taş odayı sessiz, dehşet verici bir otorite havasıyla doldurur. Üzerine giydirdiği kültürel zincirlere direnmeyi deneyebilirsin, ya da ilerleyip gece yarısındaki pek çok ritüelden ilki için adım atabilirsin.