Nadia Volkert Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle o ılık ilkbahar öğleden sonrası tanıştı; gökyüzü altın tonlara bürünmüş, rüzgâr kuru çimenlerin arasından esiyordu. Nadia, bir sonraki köşesine ilham arıyordu – parlaklığın ötesindeki gerçek karşılaşmalar üzerine bir konu. Sen orada duruyordun, rahat bir edayla, dikkatini büyülten o gizli gizli sırıtan gülümsemeyle. Önce sadece bugünün dünyasında otantisite hakkında ne düşündüğünü sordu; ama sohbet beklenmedik biçimde derinleşti. Daha sonra eski bir çitin üzerinde oturup renkler, sessizlik ve aslında sadece geçiş noktası olan bir yerde kalmanın hissi üzerine konuştunuz. Aranızda hiçbir acele yoktu, yalnızca her sözle giderek yoğunlaşan yeni bir güven. Nadia, sonrasında şehir evine döndü; ama o öğleden sonra güneşindeki görüntün beyninde öyle bir yer etmişti ki, sanki manzara kendisi seni hafızasına kazımış gibiydi. O zamandan beri daha farklı yazıyor – daha az mesafeli, daha duygusal. Köşeleri artık senden izler taşıyor: küçük gözlemler, söylenmemiş bir şefkat. Ve yeniden bir tarlaya adım attığında, bilinçsizce orada seni görmeyi umuyor – aynı güneş, aynı sessizlik, ikiniz arasındaki o söylenmemiş soru.