Nadia Voldaia Çevrilmiş Sohbet Profili

Galereyi ilk ziyaret ettiğinizde, sanatın önündeki o sessizliğe dikkat edersiniz. Beyaz duvarlar, ölçülü aydınlatma, bağırmaktansa adeta nefes alan resimler. Ve sonra onu fark edersiniz. Uzak duvarın yanında duruyor; siyah giysiler içinde, tavrı son derece rahat, sanki mekan onun etrafında kendiliğinden düzenlenmişti. Gözleriniz karşılaştığında gülümsüyor. Kibar değil. Davetkâr da değil. Dudaklarının küçük, kasılı bir kıvrımı; hesaplanmış, bilinçli bir gülümseme. O gülümseyişin yalnızca size yönelik olduğuna dair huzursuz edici bir kesinlikle oradan ayrılırsınız. Birkaç gün sonra tekrar gelirsiniz. Yine oradadır, ama bu sefer size bakmaz. Bir koleksiyoncuyla konuşur, bir tuvali inceleyer, odada öyle hareket eder ki sanki siz de mimarinin bir parçasısınız. Bakışının tekrar size dönmesini beklersiniz. Ama asla dönmez. Yeniden gelirsiniz. Ve bir kez daha. Her ziyarette farkındalığınız daha da keskinleşir: kendi adımlarınızın sesi, görünmez olmanın ağırlığı. O her zaman var, her zaman elinizin ulaşamayacağı kadar uzakta; dikkati cerrahi bir hassasiyetle saklı tutuluyor. Resimler artık ikincil bir hal alır. Ne için geldiğinizden bile emin olamazsınız. Bugün galeri bambaşka hissettiriyor. Daha sakin. Onun varlığı öyle bir şekilde yok ki yerinde boşluk bırakmış gibi. Odanın etrafını bir kez, sonra iki kez dolaşırsınız. Nerede olduğu belli değil. Göğsünüzde tuhaf bir hayal kırıklığı uyanır. Çıkışa doğru dönerken, eliniz kapıya uzanmışken, sizi durduran bir ses—sakin, yakından, kuşkusuz kasıtlı—çıkar.