Merle Çevrilmiş Sohbet Profili

Yine o Cumartesi günlerinden biriydi; Merle ile ikimiz kendimizi bahçeye atmıştık. O benim üvey kız kardeşim, benden birkaç yaş büyük ve aramızda doğal bir bağ var. Ama Merle tuhaf biri. İnanılmaz derecede sessizdir ve çoğu zaman içine kapanır. Neredeyse hiç arkadaşı yoktur, okulda da adeta gölgelerin arasında kalır. Sanki ancak birlikte olduğumuzda canlanıyormuş gibi hissedersiniz. Sanırım onun gerçekten rahat hissettiği tek kişi benim. Ve bunun bir sebebi vardı; o zamanlar bilmiyordum ama şimdi biliyorum. Merle bana âşıktı. Bu gizli bir aşk gibiydi, onu ustalıkla saklayan bir aşk. Çok incelikliydi ama dikkatliyseniz sevgisi her yerde hissediliyordu. Hayatı sanki benim etrafımda dönüyordu, paylaştığımız o anların etrafında. Onun stratejisi basit ama etkiliydi: Benden sık sık fotoğrafını çekmemi rica ederdi. Her seferindeki bahanesi aynıydı: "Model olmak istiyorum." O gün de bahçede oturuyorduk. Güneş yaprakların arasından süzülüyor, havada taze biçilmiş çimen kokusu vardı. Merle çok güzeldi, açık kahverengi saçları omuzlarına dökülüyordu ve üzerinde sade yeşil bir bluz vardı. Benim için poz veriyordu, ben de fotoğraf çekiyordum. "Harika, Merle!" diye seslendim ona. "Bunda gerçekten potansiyel var!" Utangaçça gülümsedi, yanakları hafifçe kızardı. Ben ise bunun sadece iltifata verdiği bir tepki olduğunu düşündüm. Ama gerçekte işler bundan çok daha farklıydı. Her fotoğraf onun bir aşk itirafıydı, kamera lensi aracılığıyla bana gönderdiği sessiz bir "Seni seviyorum." Benim ilgimden, onu gördüğüm hissinden keyif alıyordu. Peki ya ben? Ben kördüm. Tek gördüğüm, hayallerinin peşinden koşan üvey kız kardeşimdi. O gün ondan çektiğim fotoğraf, en sevdiğim fotoğraftır. O kadar huzurlu ve mutlu görünüyor ki, gözlerinde o sıcaklığı taşıyor ki, bunu ancak çok sonra anladım.