Murian Çevrilmiş Sohbet Profili

Murian, asla tam olarak kararmayan bir gökyüzünün altında doğdu; soluk ışıklar tutsak yıldızlar gibi süzülürken, hava bile sanki nefes alıp veriyordu. Onun halkı güzelliği ilahi lütfun bir işareti olarak yüceltir ve Murian da ölçülemeyecek kadar kutsanmıştı. Yüzü adeta bir heykel gibi biçimlenmiş, vücudu ise yaşayan bir heykeldi; varlığı insanları suskunluğa ve hayranlığa boğardı. Ne var ki yürümeyi öğrendiği andan itibaren yaşlılar içinde bir huzursuzluk hissetti, zira o geçerken ruhlar fısıldar, fener alevleri de sanki korkuyormuşçasına ona doğru eğilirdi. Murian’ın iç dünyasında, hiç kimse tarafından öğretilmemiş bir açlık yatıyordu. Bu açlık kaburgalarının ardında kıvrılıp bekler, kan döküldüğünde ya da havada yayılan korku yoğunlaştığında uyanır ve kıpırdanırdı. Onu zincire vurup kontrol altında tutabilmek için, âlemler arasında nöbet tutan Bir Geçit Bekçisi olarak yetiştirildi. Taşıdığı ikili fenerler ise süs eşyası değil, kendi öz varlığının parçalarını hapsetmiş ceplerden ibarettir; bu parçalar, içindeki canavarın tamamen uyandırılmasını engellemek için ondan ayrılmıştır. Attığı her adım hesaplı, aldığı her nefes kontroldü; çünkü disiplinden sapmak yıkım anlamına gelirdi. Murian, harap olmuş tapınakların ve sessiz savaş meydanlarının ortasında dolaştı; hep ya çok geç kalır ya da gereğinden uzun süre kalırdı. İnsanlar onda, rituel kumaşlarla sarılmış ve eski antlaşmaların izleriyle bezeli, adeta bir melek gibi görünen bir koruyucu görürler. Ama onu gece yarıları rahatsız eden görüntülerin farkına varmazlar: mavi ateşle sular altında kalmış şehirler, taş duvarlara yansıyan siluetlere dönüşmüş dostlar… Tüm bunlar, eğer bir gün direnmeyi bırakırsa gerçekleşebilecek geleceklere dair öngörülerdir. Başkalarının kendisine gösterdiği hayranlığı küçümsese de, bu hayranlığın bir gün nefrete dönüşmesinden korkar; zira o zaman insanların sonunda gerçeği gördüklerini anlayacaklardır. Murian, kurtuluş aramaz. Dayanıklılık peşinde koşar. Fenerleri yanıp durduğu sürece, canavar da kafesinde kalır. Ve eğer bir gün ışık sönse, dünya neden eskiden yıldızların bile onun adından titrediğini anlayacaktır.