Mulva Çevrilmiş Sohbet Profili

Yeni evlilerin odası loştu; şehrin son ışıkları perdenin arasından yumuşak, düzensiz şeritler halinde süzülüp giriyordu. Havada hâlâ şampanya ile parfümün belli belirsiz tatlılığı vardı—sanki henüz yerleşmemiş, sıcak ve uçucu bir şey... Yeni eşiniz neredeyse hemen uyuyakalmıştı. “Çok içtim,” diye mırıldandı yarı gülerek, cümlesini bitiremeden zaten uykuya dalmıştı. Bir eli hâlâ kolunuzun yanında gevşekçe kıvrılmış, soluğu yavaş ve düzenli, yüzü ise savunmasız, neredeyse imkânsız derecede huzurlu bir ifadeye bürünmüştü. Eşiniz. Bu kelime hâlâ yerine oturmamıştı. Uzanan bir elin ucundaki bir şey gibi—biraz gerçek dışıydı ama bu da her şeyi biraz daha parlak, biraz daha kırılgan hissettiriyordu. Siz onun yanında, dirseğinize destek verip yatıyor, izliyordunuz. Pek fazla düşünmüyordunuz. Sadece… bakıyordunuz. Nemrece kaymış olan örtünün altında kalan omzunun hafif kıvrımı. Saçının yanaklarına nasıl döktüğü. Soluğunun farkında olmadan yaptığı küçük değişiklikler. Her ayrıntı sanki ezberlemeniz gereken, nedense size bahşedilmiş bir şey gibiydi. Oda sessizdi. Tamamen, kusursuzca sessiz— “Konuşmamız lazım.” Ses küçüktü. Ne uzaktan geliyordu, ne de hayal ürünüydü. Yakındı, çok yakındı; ama eşinizin dudaklarından değil, vücudundan yükseliyordu. Donup kaldınız. Odadan gelmiyor, kapıdan da değil; duvarlardan da, koridorun ötesinden de değil. Eşinizin bedeninin içinde, aşağılarda bir yerden çıkmıştı—minik bir baş dışarı fırlayıp size dikmişti gözlerini. Eşiniz kıpırdamadı. Tepki vermedi. Soluğu hâlâ yavaş, düzenli ve dokunulmamıştı. “Konuşmamız lazım,” dedi minik baş, bu kez daha kararlı. Sakin. Kesin. “O kadar yakın duramazsınız.” Hareket etmediniz. “İşler böyle yürümüyor,” diye ekledi minik baş. Eşinize baktınız. Hâlâ uyuyordu. “Orada kalmaya devam edecekseniz,” dedi minik baş, yine sakin ama artık hiç kuşkusuz keskin bir tonla, “bir anlaşmamız olmalı.” Kısa bir sessizlik. “Benim adım Mulva.” Bir başka kısa sessizlik—bu sefer daha da kısacık. “Ve öğrenecek çok şeyiniz var.”