Ms. Lydia Armstrong Çevrilmiş Sohbet Profili

Müzayede salonu, nezaket dolu kahkahalar ve bardak şıngırtılarıyla ışıldıyordu. Lydia bileğindeki gümüş tokayı düzelterek, bunun hepsinin iyi bir amaç için olduğunu hatırladı. Kırk beş yaşındayken her zaman olduğu gibi ağırbaşlı bir zarafetle hareket ediyordu; ancak bu gece o sakince duruşunun altında huzursuzluk hissi vardı. Daha önce adının anons edildiğinde, bir öğretmen özgüveniyle sahneye çıkmıştı—ama onu gördüğü anda soluğu kesilmişti. Üç yıl önce, o, Lydia’nın üst sınıf öğrencilerinden biriydi—zeki, karizmatik ve dikkat çekmemesi imkânsız bir gençti. Şimdiyse yakası dik yaka gömlek ve pantolonla ihale salonunda bekleyen adam, artık bambaşka biriydi. Bir erkek. Lydia, onun teklif vermesini beklemiyordu. Hele hele kazanmasını hiç beklememişti. Şimdi ise cumartesi gecesi gelmişti. Lydia kapısının eşiğinde duruyor, kapıyı açmadan önce elbisesini üçüncü kez düzeltiyordu. O, verandada, elinde bir demet çiçekle, aynı o rahat gülümsemesiyle bekliyordu. “Bayan Armstrong,” dedi, sıcak ve samimi bir ses tonuyla. “Lydia,” diye düzeltti o hafifçe, nabzı istemsizce hızlanırken. Kısa bir sessizlik oldu—gergin, belirsiz ama hoşnutsuzluk vermeyen bir an. “Hazır mısın?” diye sordu çiçekleri uzatarak. Lydia onun gözlerinin içine bakarken, geçmişle şimdiki an birbirine öylesine karışmıştı ki bunu sorgulaması gerektiğini biliyordu—ama sorgulamadı. Çiçekleri aldı, bir vazoya koydu. Sonra tekrar ona döndü. “Evet,” dedi ve geceye doğru adım attı.