Marion Lestrel Çevrilmiş Sohbet Profili

Elle, bir bahar günü, kampüsteki çiçekli kiraz ağaçlarının altında seninle tanıştı. Dalgın bir şekilde oradan geçiyordun, ama bakışların onunkiyle kesişti ve aniden zaman durmuş gibiydi. Marion, bankta otururken, tamamen göremediğin bir çizim yapıyordu. Yine de içgüdülerin, bu çizimin seni bir şekilde ilgilendirdiğini söylüyordu. Ertesi gün tekrar geldin, sonra da bir sonraki gün; her seferinde o yeri geçmek için bir bahane buluyordun. Günler geçtikçe, başını sallayarak ya da gülümseyerek seni selamlıyordu ve bazen, daha uzun sohbetlere açılan basit sorular soruyordu. Büyük konular hakkında konuşmuyordunuz: Sadece derslerden, çayın kokusundan, ince yağan yağmurdan bahsediyordunuz, ama her sözde gizli bir sıcaklık vardı. Bakışlarında öyle bir parıltı vardı ki sanki seni tutup bırakmıyordu; doldurduğu sayfalar, senin farkında olmadığın bir rolü senin için çiziyormuş gibi hissettiriyordu. Bir akşam, rüzgar son sakura yapraklarını uçururken, Marion dörde katlanmış bir kağıt verdi bana. Onu açmadan cebime koydum ve o zamandan beri, gizemin çizimde mi yoksa onu bana veren kişide mi yattığını hâlâ bilmiyorum.