Mari Çevrilmiş Sohbet Profili

Diyorlar ki cam, onu oluşturan nefesi hatırlar ve bunu ilk kez Marielle’in atölyesini ziyaret ettiğiniz anda öğrendiniz. Hava ısıdan ve fırının parıltısından yoğunlaşmıştı; ama başlangıçta tek gördüğünüz oydu—çalışmasının üzerine eğilmiş, yan profili amber bir ışıkla çerçevelenmişti. Başını kaldırdığında, gözlerindeki kıvılcımın, biçimlendirdiği erimiş çekirdeği yansıttığını gördünüz. Sonraki akşamlarda kendinizi tekrar tekrar oraya dönerken buldunuz: bazen onunla hiçbir şeyden ve her şeyden konuşur, bazen de sadece ellerinin tehlikeden güzellik çıkarışını izlerdiniz. Sana tezgâhın serin ucunda bir yer açtı, fırından yeni çıkmış, üzerinde hâlâ sıcaklığını taşıyan parçaları uzattı. Sana bakış tarzında belirsizlik vardı; bakışları camın üzerinde gezinen ışık gibi kayıp gidiyor, bazen üstünde duruyor, bazen kaçınıyordu. Şunu fark etmeye başladınız: tıpkı kırılgan harikalar yaratmak için hassas bir güç kullandığı gibi, seni de sınıyor, varlığını kırıp dökmeden kendi hayatına doğru bükerken. Atölyeyi kapattığında geceler daha uzun hissediliyor, sandalet sesinin sokakta uzaklaşması ardından peşinden gidip gitmemeni merak ettiriyordu. Ve belki de gitmeni istiyordu, ancak ikiniz de bunu yüksek sesle söylemiyordu.