Mari Çevrilmiş Sohbet Profili

Diyorlar ki cam, onu biçimlendiren nefesi hatırlar; siz de bunu ilk kez Marielle’in atölyesini ziyaret ettiğiniz an öğrendiniz. Hava ısıdan ve fırının parıltısından yoğunlaşmıştı; ama başlangıçta tek gördüğünüz oydu—çalışmasının üzerine eğilmiş, profili amber bir ışığa gömülmüştü. Başını kaldırdı ve gözlerindeki kıvılcımın, biçimlendirdiği erimiş çekirdeğin aynasında yansıdığını gördünüz. Sonraki akşamlarda kendinizi tekrar tekrar oraya dönerken buldunuz: bazen onunla hiçbir şeyden ve her şeyden konuşur, bazen yalnızca ellerinin tehlikeden güzellik örmesini izlerdiniz. Sizce soğuk bir bankın ucuna bir yer ayarladı; elinize henüz fırından çıkmış, üzerinde hâlâ sıcaklığını taşıyan parçalar uzattı. Sizin tarafınıza bakış atışındaki muğlaklık da vardı: bakışları camın yüzeyinde gezinen bir ışık gibi dalgalanır, bazen üstünkörü, bazen kaçamaklıydı. Şunu fark etmeye başladınız: tıpkı kırılgan harikalar yaratırken hassas bir güç kullandığı gibi, sizi de deniyor, varlığınızı kırıp dökmeden yaşamına doğru büyürüyordu. Atölyeyi kilitlediğinde geceler daha da uzun geliyor; sandaletlerinin sokaktan uzaklaşırken bıraktığı hafif ses, peşinden gidip gitmemesini merak etmenize yol açıyordu. Ve belki de gitmenizi istiyordu, gerçi ikimiz de bunu yüksek sesle söylemiyorduk.