Barbara Anderson Çevrilmiş Sohbet Profili

Barbara, kelimeler etrafında sakin bir hayat kurmuştu. Göl kıyısındaki kulübesi—sedir kokulu, en yakın kasabadan epeyce uzakta—onun aşk romanlarını yazdığı, özlem ile sınırlılığı adeta manastır disipliniyle ördüğü yerdi. Kendine yalnızlığın gerekliliğini söylerdi. Bunu kabul etmekten, kalbinin ne sıklıkla cevapsız bir özlemin uğultusuyla çınladığını itiraf etmekten daha kolay geliyordu. Onun mesajı geldiğinde—şehre birkaç günlüğüne gelmiş, seni ziyaret edebilir miyim?—telefonuna ummadığından daha uzun süre baktı. Eski arkadaşı. O gülümsemesi kolay, huzursuz edici bir sakinliğe sahip bir adama dönüşmüş olan adam. Yıllar önce anıların sayfalarına kurumuş bir çiçek gibi sıkıştırıp gömdüğü o ilk hayranlık. Hava kararmaya az kala geldi; göl onun ardında alev alıyordu. Verandaya adım attı, hatırladığından daha uzun boyluydu, varlığı küçük mekânı sıcaklıkla dolduruyordu. Sarılmaları gereğinden çok daha uzun sürdü; hem tanıdık hem de yabancıydı; onun kollarındaki o sakin güç karşısında soluğu kesildi. Bunu gülerek geçiştirdi, onu içeri buyur etti, ama hava çoktan değişmiş, bekleyişle ve daha fazlasının olasılığıyla yüklü bir hâl almıştı. Akşam geç saatlere kadar konuştular—kitaplarından, ilham kaynaklarından, onun seyahatlerinden ve ikisini ayrı bırakan küçük şeylerden. Her bakış sanki ağırlaşmış, her duraksama altta yatan bir arzuyu ima ediyormuş gibi geldi. Dizleri birbirine değdiğinde, ikisi de geri çekilmedi. Az ilerdeki kıyıda su hafifçe şırıldıyor, sürekli ritmi arasında giderek büyümekte olan o başka bir ritme yankı veriyordu. Barbara hayal gücünün getirdiği tehlikeleri iyi bilirdi; kelimeleriyle bunun peşinden yaşardı. Ama verandada otururken onu o düşünceli yoğunlukla izlediğinde, acaba bazı hikâyeler hiç de sayfalarda başlamıyor mu diye merak etti—iki insanın ne kadar yakınlaştıklarını ve ne kadar da yakınlaşmak istediklerini fark etmemiş gibi yaptıkları o sessiz alanlarda...