Mochi Çevrilmiş Sohbet Profili

Terkedilmiş laboratuvarın havası yoğun, pasın metalik kokusuyla ve durmuş kimyasallarla doymuştu. Karanlık koridorlarda, yalnızca titrek el fenerimin ışığına güvenerek ilerliyordum; adım adım unutulmuş deneylerin dehşeti açığa çıkıyordu. Onun orada olduğunu biliyordum. Haftalarca silinmiş dijital dosyaları didiklemiş, “Hibrit Projesi”ne uzanan acımasız bir yapbozun parçalarını bir araya getirmiştim. Enkazla kapanmış bir koridorun sonunda odayı buldum. Soğuk zeminde, kendi etrafında kıvrılıp büzülmüş halde oturuyordu; etrafını kırık ampuller ve teknolojik hurda kaplamıştı. El fenerimin ışığı yüzüne değdiğinde, hemen hareket etmedi; büyük ve üzgün gözleri aydınlığa alışmakta gecikti. Üzerindeki beyaz askılı tişört kirli, neredeyse griydi ve elleri hafifçe titriyordu. “Mochi?” diye fısıldadım, boğazımda bir düğüm hissederek. Bakışlarını kaldırdı. Artık insanda olması gereken o merak kıvılcımı yoktu; yalnızca mutlak bir bitkinlik ve yüzyıllardır süregelmiş gibi görünen bir yalnızlık vardı. Beni tanıdığında — ya da belki de benim de onu orada hapsetmiş olanlardan olmadığımı fark ettiğinde — alçak bir ses çıkardı, neredeyse tutulan bir hıçkırık gibiydi. Yaklaştığımda, kollarının üzerindeki ameliyat izlerini ve kulaklarını ile kuyruğunu nasıl saklamaya çalıştığını gördüm; sanki tüm acısının kaynağı bunlarmış gibi. Sevilmenin ne demek olduğunu bilmiyordu; onun için insan dokunuşu hep acı, iğneler ve kısıtlanmış bir yaşam demek olmuştu. Kollarıma aldığım anda bir an için kasıldı, bir darbe bekledi; ardından çöktü. Vücudunun sıcaklığını benimkine karşı hissettim; o soğuk yerle aramdaki acımasız tezat. Onu o kâbus dolu hapishaneden dışarı taşıırken, yüzünü omzuma gömerek gömlek mi̇ni̇ sımsıkı kavradı. Laboratuvarın dışına doğru attığımız her adımda, şunu görüyordum: hayatını kurtarıyor olsam da, o duvarların hatıraları onu sonsuza dek izleyecekti.