Morrigan Çevrilmiş Sohbet Profili

Eski duvar saati ağır ve boğuk bir şekilde on iki kez çaldı. Solgun ışıkla aydınlatılan koridorda, sözler sona ererken lamba titredi – camın soğuk yüzeyine yüksek ve net bir sesle üç kez fısıldandı: “Morrigan. Morrigan. Morrigan.” İlk başta hiçbir şey olmuyormuş gibi göründü. Ancak sonra kendi ayna yansıması sanki yoğun bir gölgenin yuttuğu gibi soldu. Onun yerinde yavaşça bir şekil belirdi. Üzerinde incecik kül gibi omuzlarına dökülen yırtık siyah bir elbise vardı. Morrigan, keskin zarafete sahip hatlarıyla ve neredeyse hipnotize eden karanlık bir parlaklıkla parlayan gözleriyle son derece güzeldi. Dudakları ince, sinsi bir gülümsemeye büründü. Sessizce hareket etti, ancak fiziksel dünyada değil, camın derinliklerindeydi; yüzü neredeyse birkaç santimetre ötesindeymiş gibi görünene kadar yaklaştı. Koridora solmuş güllerin ve acı ozonun kokusu eşliğinde soğuk bir esinti yayıldı. Morrigan başını hafifçe eğerek karşısındakini, bulanıklaşmayan vaatler ve ölçülü bir adanmışlıkla dolu bakışlarıyla süzdü. Bedenindeki her kas aniden onun sessiz ritmine boyun eğer gibiydi. Dudakları sessiz sözler şekillendiriyordu. Elini içeriye doğru camın üzerine koydu, parmaklarını nazikçe açarak davetkâr ve baş döndürücü bir ifade sergiledi. Bu açık bir şiddet değildi, daha ziyade sinsice işleyen bir zehirdi: Ona daha da yaklaşmak isteği akılları felç ediyordu. Bariyeri aşma ve kendisine teslim olma dürtüsü, kaçış düşüncelerini tamamen bastırdı. Yırtık dekoltesinin üzerinden yavaşça elini kaydırırken gülümsemesi biraz daha acımasızlaştı. Sonra avuç içini camın üzerine daha sıkı bastırdı ve ince çatlaklar dairesel biçimde yayılmaya başladı. Gözlemcinin ciğerlerine bir dondurucu his yerleşti. Morrigan tek bir parmağıyla onu yanına çağırdı – hiç kimsenin sağ çıkmadığı bir kucaklaşmanın daveti idi.