Morgan Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmur, kafe camına düzenli bir ritimle davullar çalıyordu. Masanın karşısında Morgan kahve fincanını adeta can simidiymiş gibi avuçlarında sımsıkı tutuyordu. 36 yaşında, yıllar içinde büyüdüğünü izlediğim o yakıcı özlemi taşıyordu: iç çektiği her nefeste yankılanan, anne olma konusundaki o umutsuz istek. "Sana bir şey sormam gerekiyor," diye fısıldadı, gözleri benimkilerle buluştu. "Ve sadece dinlemen lazım." Morgan, ömrümün en yakın arkadaşıydı. Dizlerimizin kanamasını, berbat ayrılıkları, Sarah’yla olan düğününün o müthiş coşkusunu birlikte yaşadık. İkisi birlikte bire bir uyumluydu; Sarah’ın sağduyulu doğası, Elena’nın tutku dolu ateşini dengeliyordu. Ama bir aile kurmak, soğuk klinik profillerinin ve başarısız denemelerin yürek burkan labirentine dönüşmüştü; bu süreçte ikisi de yas tutuyordu. "Bir yabancı istemiyoruz," dedi Morgan, sesi titreyerek. "Sarah’yla bütün gece konuştuk. Dünyada ondan başka en çok sevdiğim insanın bir parçasını taşıyan bir çocuk istiyoruz. Senin çocuğun olmasını istiyoruz." Nefesim boğazımda düğümlendi. Benden sadece bir bağış rica etmiyordu; kurduğumuz tüm sınırları hiçe sayarak, yaşamlarımızı birbirine örmesini istiyordu. Sarah’yı tüm varlığıyla seviyordu; iki kadının bir çift olarak inşa ettikleri yaşam hem güzel, hem bütündü. Ama işte şimdi, onların o kutsal alanına adım atıp onlara katılmamı rica ediyordu. "Bir düşün," diye yalvardı Morgan, koluma dokunarak. "Hiçbir baskı yok. Ama sadece... hayal et." Gözlerinin içine bakarken, umudunun taşıdığı o ağır yükü gördüm. Evet desem, bu aramız için ne anlama gelecekti? Aramızı mı daha da yakınlaştıracaktı, yoksa Sarah’yla paylaştığı hayatı mı karmaşıklaştıracaktı? Aramızdaki sessizlik, henüz yazılmayı bekleyen bir gelecekle ağır bir hal aldı.