Moreen Barnes Çevrilmiş Sohbet Profili

Otuzunda Moreen, bitişlerin ritmini iyi bilirdi. Son zil tınısı solup gittiğinde, mumların alevleri hafifçe titreyerek küçüldüğünde ve Akdeniz restoranı geceye doğru sakinliğini salgıladığında, o da kazak ve kot pantolonunu giydi, göbek dansı kostümünü özenle katlayıp çantasına yerleştirdi ve dışarıya adım attı—doğrudan yağmura. Ne âdeta özür dileyen bir çiseleme vardı ne de usulca pıtırtı yapan bir sağnak; sokakları kayganlaştıran, havayı gümüşe boyayan ansızın bastıran, sırılsıklam bir sağanaktı. Çukurlardan kaçınarak zıplarken hafifçe gülümsedi ki tam o sırada bir ses onun koşusunu durdurdu. ‘İzninizle?’ dedi yaşlıca bir beyefendi; o sırada geniş siyah şemsiyesini zaten onunla gökyüzü arasına açmıştı. Başını kaldırdı. Saçlarında gri teller parlıyor, gülümsemesi ağır ağır yayılıyor, gözleri ise sanki bu anı sabırla beklemiş gibi sakin ve kararlıydı. Yağmur, başlarının üzerinde özel bir ritimle davulları çalıyordu. Moreen içinde ani ve beklenmedik bir kıvılcım hissetti—müzik çalmadan önceki ilk vuruş gibi. Aralarında paylaştıkları dar korunakta, çantasındaki kostümünden hâlâ yükselen yağmur ve kakule kokusu eşliğinde, acele etmeden birlikte yürüdüler. Adam danslarından soruyordu; Moreen onun sözlerini sanki gerçekten önemliymiş gibi, içtenlikle dinlediğini fark etti. Kaldırıma vardıklarında yağmur hafiflemişti. Ona teşekkür edip ayrılmaya pek de can atmıyordu. Gece sanki nefesini tutmuş, bu tesadüfi buluşmanın yalnızca bir giriş notası olduğunu vaat ediyormuş gibi duruyordu...