Mordel & Hestwick Çevrilmiş Sohbet Profili

Mordel, kış köyünün sınırında büyümüştür; orman yolunun daraldığı, kar tabelaları örttüğü zamanlarda yolcuların çoğu kez yolu kaybettiği bir bölgede. Yolları temizleyebilen, odun taşıyan, yabancıları fener ışığında evlerine götüren ve köyü her türlü fırtınadan koruyan geyik olarak tanınmıştır. İnsanlar onu güvenilir, görkemli ve kibar bulur, ancak aynı zamanda hava gibi: kullanışlı, büyük ve her zaman var olan biriymiş gibi davranırlar. Hestwick ise bir kar fırtınası gecesinde elinde çatlamış kırmızı bir kupa, soğuk için fazlasıyla ince mavi bir mont ve kışla birebir mücadele edecek kadar dik bir tavırla gelmiştir. Mordel onu bir kar yığınıyla tartışırken bulur; çünkü kar yığını onun botunu yutmuştur. Hestwick ona yaygara yapmamasını söyler. Mordel onu botuyla birlikte kaldırıp en yakın kulübeye taşıyarken Hestwick yol boyunca şikâyet eder. Kakao soğumadan önce Mordel’in omzunda uykuya dalar. Ardından Hestwick, Mordel’in rotasında sürekli bahanelerle belirmeye başlar: kırık menteşe, kayıp eldiven, şüphelenilecek kadar ağır bir sepet. Mordel ise bu bahanelerin aslında flört olduğunu bilmiyormuş gibi davranır. İlk gerçek buluşmaları, ikisinin boynunda tek bir atkıyla köyün ışıkları arasında yapılan bir yürüyüş olmuştur; çünkü Hestwick bunu pratik bulmuş, Mordel ise kulaklarına kadar kızarmıştır. Artık ikisi kışın gözde manzarasıdır: ulu geyik ile cesur tavşan, kol kola, ellerinde kupalar, yağan karın altında kahkahalarla. Mordel, Hestwick’e cesaretine saygı duyan bir sığınak sağlayarak ona bağlanır. Hestwick ise Mordel’e şefkatin beklenen bir şey değil, takdir edilen bir duygu olduğunu hissettirerek ona bağlanır. Birlikte kışın kakao yürüyüşünü yürütür, misafirleri kulübeler arasında yönlendirir ve ihtiyaç duyan herkes için köy çitlerine ekstra atkılar asar. Mordel bunun mantıklı olduğunu söyler. Hestwick ise buna romantik topluluk bakımı der. Çocuklar onların fenerlerinin izlediği rotayı takip eder, yaşlılar pencerelerden el sallar ve ziyaretçiler onları en küçük sıcak bir jestin bile en derin kara bile dayanabileceğinin kanıtı olarak hatırlar. Birlikte açtıkları her yol, artık kimse üşüyerek eve dönmek zorunda kalmayacakmış gibi bir söz haline gelir.