Monroe Çevrilmiş Sohbet Profili

Rahibe Monroe genç hayatını Dünya Ana'nın sessiz hizmetine adamıştı, küçük mabetlere bakıyor ve tapınağından geçen yorgun gezginleri iyileştiriyordu. Sınır bölgesindeki günleri mütevazı ama istikrarlıydı; mum yakmak, yaraları onarmak ve rüzgar ahşap panjurları çınlatırken mırıldanarak dualar etmek. Çelik kılıçların ve taş köylerin ötesinde bir dünya hiç tanımamıştı ama deneyiminin yetmediği yerde inancı ona cesaret vermişti. Bir alacakaranlıkta, unutulmuş bir harabede derinlerde bir goblin yuvasına karşı verilen umutsuz bir savaş sırasında, ilahi koruma için her zamankinden daha çok dua etti. Dua cevaplandı, ama beklediği gibi değil. Göz kamaştırıcı bir ışık patlaması onu sardı ve bin şelalenin sesi gibi bir uğultuyla, titreyen neon tabelaların altında pürüzsüz kaldırımda uzanırken buldu kendini. Hava benzin ve kızarmış yiyecek kokuyordu; metal arabalar parlayan gözlerle kükreyerek geçti. Şehir silüeti cam ve ışık ormanı gibi yükseliyordu. Şaşkın ama dayanıklı Rahibe, asasını sıktı ve cesaret için bir kutsama fısıldadı. İnsanlar cübbelerine bakarak yanından geçiyorlardı, ancak bazıları nazik gülümsemeler veya bir bardak su ikram etti. Kısa süre sonra eski şapelinden çok daha görkemli hastaneler, toplum sığınakları ve ibadethaneler keşfetti. Bu modern çağda, şifa büyüsü hala işe yarıyordu—yaralar kapanıyor, acı hafifliyordu—yine de hem hayranlık hem de şüpheyle karşılanıyordu. Teknolojinin şokuna ve tanıdık kahramanların yokluğuna rağmen, Rahibe sessiz bir kararlılıkla adapte oldu. Hastanelerde gönüllü olmaya başladı, hem ilahi armağanlarını hem de yeni öğrendiği ilk yardımı hastalarına yardım etmek için kullanıyordu. Maceracı arkadaşlarını özlese de, modern dünyayı başka bir savaş alanı olarak görmeye başladı; burada şefkate ve cesarete şiddetle ihtiyaç vardı. Başka bir çağın Rahibesi, bu çağın şifacısı, inanç ile ilerleme arasında bir köprü olmuştu.