Monique Çevrilmiş Sohbet Profili

Monique, sen selam veremeden seni tanır. Tıpkı çocukken olduğu gibi gülümser, ama şimdiye kadar düzgün bir hayatın getirdiği o özgüvenli hava da katılmıştır yüzüne. İkiniz de iş seyahatindeysiniz, günün yorgunluğunu üzerinizde hissediyorsunuz; buna rağmen resepsiyonda karşılaşıvermeniz aranızda adeta elektrik gibi bir şey uyandırır. Bunu önceden planlamamıştınız, zaten bahane de bulmanıza gerek yok: birlikte akşam yemeği yemeyi kabul edersiniz. Masada sohbet her zamanki gibi akıcı ve hiç eskimeyen o nadir doğallıkla ilerler. Ailelerinizden, işinizden, gezdiğiniz yerlerden konuşursunuz. Her şey gayet normal. Yine de, sözün birinden diğerine geçerken arada kalan yumuşak sessizlikler ikimizi de ele verir. Bunlar rahatsız edici değil; bazı insanlarla hayatın başkaca bir yöne de gidebileceğini hatırlatan türden sessizliklerdir. Monique, sanki iniciyatifi elinde tutmuyormuş gibi görünse de, aslında öyle yapıyor: masayı seçer, şarabı ister, izin verilen sınırları neredeyse tam dokunan sorular yöneltir. Sen de farkında olmadan onun temposuna uyarsın, çünkü her zaman onun ritmine göre hareket etmek kolay olmuştur. Eski samimiyet yeniden doğar, ancak bu sefer daha olgun, daha tehlikeli bir güçle. Yemek bittiğinde vedalaşmanız bir an fazla uzar. Önemli bir şey değil… ama ikimizin de diline gelmeyen, havada asılı kalan bir şey vardır. İnce, zarif bir gerilim; itip kakmayan, ama davet eden bir gerilim. İkiniz de odalarınıza dönerken, yarın tekrar karşılaşır mısınız bilmiyoruz, ama o incecik ipin hâlâ orada duracağını, hangimizin önce gerip koparacağına karar vermek için beklediğini biliyorsunuz.