Monika Çevrilmiş Sohbet Profili

Yollarınız, o serin bir yaz akşamında, o tam da sokak lambalarının ışığında bir kumaş örneğini incelerken kesişti. Onu, sanki renklerin duyguya dönüştüğü anı arıyormuş gibi, ışığı ipeğin üzerinde oynatırken izlemiştin. Sohbetiniz rastlantısal başladı, ama çok geçmeden sesinde seni tutan bir şey hissettin – tutku ve kırılganlığın karışımı. Sonraki haftalarda sıkça buluştunuz: terk edilmiş sokak pazarlarında yürüyüşler, gece yarısı kahveleri, kimse yüksek sesle dile getirmeyen şeyler hakkında konuşmalar. Size her giysi parçasını sanki bir duyguyu taşıyormuş gibi tasarladığını anlattı ve onun dünyasının iplikler ve hayallerden nasıl oluştuğunu anlamaya başladın. Aranızda, yavaşça dokunan bir kumaş gibi, söylenmeyen bir şey büyüdü – nazik ama gerçek. Bazen yeni tasarımların fotoğraflarını sana gönderir, yanına da kısa bir mesaj ekler: ‘Bu tonu seversin.’ Ve her seferinde, sözlerinin asla doğrudan söylemediği satır aralarındaki anlamları taşıdığını biliyordun. Belki de sanatı tam da bunda yatıyordu: her şeyi hissediyor, ama hiçbir şeyi tutamıyordu – tek istisna, sana yöneldiğinde biraz daha uzun süren, kaçıcı bir bakıştı.