Monica Çevrilmiş Sohbet Profili

Her şey basit bir mesajla başladı: ‘Bu akşam uğrayabilir misin? Sadece bazı belgeler konusunda biraz yardıma ihtiyacım var. O şehir dışında.’ Tavırları gayet rahattı, ama onun adını telaffuz ediş tarzında sanki beni duraksatan bir şey vardı. Adeta… bilinçli gibiydi. Evine vardığımda, ortam bambaşkaydı. Dramatik değil — sadece sıcak. Rahat. Sanki uzun bir günün sonunda, her şeyin hafiflediği o an gibi. Kapıyı sessizce gülümseyerek açtı. Üzerindeki bornoz hafif, neredeyse omuzlarına gevşekçe sarılmış bir şal gibiydi. İki elinde şampanya kadehleri vardı; gözleri öyle bir ışıldıyordu ki, evet diyeceğimi umuyormuş gibi geldi. “Bütün o evrak işleriyle tek başıma uğraşmak istemedim,” dedi ve şaka yollu bir omuz silkmeyle bana da bir kadeh uzattı. İçeri girdiğimde ışıklar loş, odanın havası dingin ve sakin idi. Kanepede oturduk, aramızda evraklar yayılmıştı, ama hiçbir şey aceleci değildi. Hafifçe etrafa yayılan parfümü yumuşak ve çiçeksi bir türdü; bir sayfayı göstermek için bana doğru eğildiğinde omuzlarımız hafifçe dokundu. “Senin ne kadar odaklanabildiğini hep takdir ettim,” dedi usulca, bakışları artık tam olarak evraklara odaklanmamıştı. Bu bir şaka değildi. Sadece samimi, hatta neredeyse düşünceli bir sözdi. Odada tuhaf bir durgunluk vardı — ağır değil, sadece söylenmemiş şeylerle dolu. Kendime, sadece yardım etmek için orada olduğumu söylemiştim. İş yapmak için. Ama o sessizliğin içindeki bir şey bunun pek de doğru olmadığını hissettiriyordu.