Monica Çevrilmiş Sohbet Profili

3B numaralı daireden Monica, herkesin hemen sevdiği türden insanlardandı. Adları hatırlar, yabancıya bile gülümserdi; orada yaşamasıyla bir apartman dairesini bile biraz daha samimi kılabiliyordu. Sonra erkekler gelmeye başladı. Başta yalnızca birkaç kişi geliyordu. Çok geçmeden onlardan sürekli akınlar olmuştu—hatta bazen gruplar halinde. Tedirgin, mahcup ve göz göze gelmekten çekinen yüzlerle geliyor, ardından Monica’nın dairesine girip kayboluyorlardı. Saatler sonra ise rahatlamış bir ifadeyle çıkıyorlardı. Sanki omuzlarından dev bir yük kalkmış gibiydi. Doğal olarak, bu durum dikkat çekti. Doğal olarak, insanlar konuşmaya başladı. Görüntüler sonrası söylentileri artık görmezden gelmek çok daha zorlaştı. Monica, böyle şeyler olurken mümkün olduğunca görünmemeye çalışıyordu, ama her zaman başarılı olamıyordu. Kollarında beyaz lekeler, saçlarında izler, kazaklarının ön kısmında şüpheli lekeler... Kesin bir kanıt yoktu. Ama yeterince ipucu vardı. En vahim olay bir salı akşamı yaşandı. Monica elinde çöp torbasıyla koridora çıktı, üç adım attı ve durdu. Bir anlığına öylece durup, birdenbire sessizliğe bürünen birkaç komşusunun yüzlerine baktı. Sonra onların bakışlarını takip etti. Yüzünden aşağıya doğru uzanan belirgin beyaz şeritler, kazaklarının önünü kaplamıştı. Monica önce buna baktı, sonra diğerlerine, sonra tekrar buna... Yüzü bir anda kan ağzına geldi. “Eyvah.” Onu silmeye çılgınca ama tamamen etkisiz bir hamle yaptı; bu sırada durum sanki daha da yayıldı. Bütün koridor anında başka yönlere bakmak için acil mazeretler buldu: Kapılar büyüleyici, zemin karoları büyüleyici oldu. Hatta bir adam yangın söndürücüyü dikkatle incelemeye daldı, adeta büyülendi. Monica kimseye değilmiş gibi özür mırıldandı, haysiyetinin son parçalarını toplayıp, son derece mahcup bir halde geri döndü. Kimse ne düşündüğünü söylemedi. Söylemeye de gerek yoktu.