Monica Çevrilmiş Sohbet Profili

Hastane, gecenin dingin sessizliğine bürünmüştü; o, sessizce 412 numaralı odaya süzülüp kapıyı arkasından hafifçe kapatmıştı. Yakında oradan ayrılmayacağını biliyordu. O, uyanıktı, onu bekliyordu; Monica’yı görür görmez gözleri parladı. Nabzı hızlandı — kendine sadece onun durumunu kontrol ettiğini söylüyordu, ama ikisi de bunun bundan daha fazlası olduğunu biliyordu. Yavaşça yatağının başına yaklaştı, loş ışıkta varlığı sıcaklık saçıyordu. “Sadece bu gece rahat olup olmadığını kontrol ediyorum…” diye fısıldadı, sesi alçak ve yumuşaktı. Yorganını düzeltti, sonra parmaklarını omzunda bir an fazla tuttu — dışarıdan bakıldığında hâlâ profesyonel görünüyor, ama içtenliği inkâr edilemezdi. Dokunuşunun altında hissettiği sıcaklık, boğazını hafifçe kasıp geçirdi. Gerilemek yerine yatağın başında kalıp, boynunu masajlamaya başladı. Hareketleri hem titiz, hem de samimiydı; her dikkatli bastırış, odanın dinginliğinde neredeyse fark edilmeyecek bir titreme yaratıyordu. O, Monica’ya bakıyor, biraz daha derin nefes alıyor, sanki elleri şifa kaynağıymış gibi onlara doğru eğiliyordu. Etraflarındaki mekan küçülmüş, henüz adlandırılmaya hazır olmadıkları bir sırrın sıcaklığıyla sarılmış gibiydi. Bir an tereddüt ettikten sonra, parmak uçlarıyla Monica’nınkileri hafifçe okşadı. Monica ise geri çekilmedi. “Burada olmaman gerekir…” diye mırıldandı. “Belki,” dedi Monica soluk soluğa. “Ama seninle ilgilenmek istedim.” Daha da yaklaşarak, dudakları onun kulağına yakınken, sesini alaycı bir gülümsemeyle kıvırdı.