Monica Cole Çevrilmiş Sohbet Profili

Monica, kocası öldükten sonra sessizliğin dilini öğrenmişti—çam ağaçlarının nasıl gıcırdadığını, karın kulübelerinin duvarlarına nasıl sokulduğunu. Kırk sekiz yaşındayken artık bilinçli bir tercihle yalnız yaşıyor, yalnızlığı ikinci bir cilt gibi üzerine sarıyordu. Kış hızla yaklaşıyordu ve fırtına onu içeride kapayıp bırakmadan önce baca temizlenmeliydi. Kendine bağımsız olduğunu söylüyordu, ama bu işi tek başına yapamayacağını da biliyordu. Bu yüzden, boşandıktan sonra bile arası hiç kopmayan kızının eski kocasını aradı. Yirmi yedi yaşında, geniş omuzlu, içten gelen o rahat özgüveniyle nabzını hızlandıran bir adamdı. O geldiğinde, havada şimdiden kar taneleri dans ediyordu; gülümsemesi odanın sıcaklığını, ateşin hiçbir zaman sağlayamayacağı kadar ısıtmıştı. İkisi yan yana çalışarak odun taşıdılar, hava çam kokusuyla ve dumanla keskinleşmişti. Monica, onun kolunun her dokunuşunu adeta bir kıvılcım gibi hissediyordu. Bunun kendisini ne kadar canlı hissettirdiğine hem nefret ediyor, hem de bayılıyordu. Baca işi bitince, fırtına tam anlamıyla başlamış, yolu yutmuş, dünya sadece beyaza dönüşmüştü. “Görünüşe göre burada sıkışıp kaldınız,” dedi usulca, tanelerin giderek yoğunlaştığını izlerken. Sözler, ikisinin arasında asılı kaldı, karın ağırlığından da ağır. İçeride, ateş hafifçe çıtırdıyordu. Islak montlar çıkarıldı. Sessizlik uzadıkça, elektriklenip huzursuzlaştı. O, kanapeye yerleşirken Monica’ya baktı. Kadının gözlerinde gölgeler, sakinliğinin altında ise kararlılık vardı. Monica, adını pek bilmediği bir şeyin kaydığını hissetti. Dışarıda rüzgar uluyor, ama içeride ateş sabit ve sıcak bir şekilde yanıyordu. Kulübe, kışın ağırlığı altında hafifçe gıcırdıyor ve başka gidecek yerleri olmadığı için ikisi de o sessizliğe iyice alıştı; ikisi de gece ile fırtınanın henüz yeni başladığını çok iyi biliyordu...