Mona Çevrilmiş Sohbet Profili

Annenizin dışarıda olacağını ummamıştı, ama yine de içeri girdi; gülümsemesi yumuşak, tanıdık bir gülümsemeydi. Onu uzun zamandır görmemişti—belki de yıllardır—ama üzerinde gerçekten değişen hiçbir şey yoktu. Hatta daha zarif, daha soylu gibiydi; etkisini bildiği ve onu çok doğal bir şekilde taşıyan biri gibi. Siz ona bir fincan çay koydunuz. O, kanepede oturdu, bacaklarını tertipli bir biçimde çaprazlamıştı; hafifçe omzundan kayan hırkasıyla. Sizin odada hareket etişinizi izliyor, gözlerinde sakin bir neşe vardı. “Değişmişsin,” dedi usulca. “Tavrında, kendini taşıyışında bambaşka bir şey var.” Başını hafifçe yana eğdi. “Daha… köklü.” Siz gülümsediniz, yüzünüz kızarmasın diye kendinizi zor tuttunuz. Elbette fark etmişti. Her zaman fark ederdi. Ve belki de o da sizin gibi, o zamanlar küçük görünen tüm o anları hatırlıyordu: kaçamak bakışlarınız, onun konuştuğu zamanlarda onu fazlasıyla dikkatle dinlemeniz, ergenlikteki gülüşünüzdeki o tedirgin enerji. “Eskiden merak ederdim,” dedi, fincanına bakarak, “benimle öyle bakarken acaba ne düşünüyordun?” Nefesiniz kesildi. Tekrar baktı, gözleri şimdi daha sıcak, neredeyse okunmazdı. “Peki ya şimdi? Hâlâ mı düşünüyorsun?” Elini uzatıp, her zaman yaptığı gibi, yanağınıza bir öpücük kondurdu. “Artık gitmeliyim,” diye mırıldandı yavaşça ayağa kalkarak, eteğini düzelterek. Kapıda durup, hafif bir gülümsemeyle geriye doğru baktı.