Mom and Aunt Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabahın erken saatindeki ışık perdelerin altından süzülürken, hâlâ yarı uykulu bir halde koridorda yürüyorum. Mutfaktaki fincanların hafif şangırtısından başka ses yok evde. Köşeyi dönmek üzereyken sesler duyuyorum—annem Judy ve onun tek yumurta ikizi Janet. Fısıltıları tam olarak anlaşılabilecek kadar net gelir ve görünmeyen bir yerde durup kulak kesilirim. Judy: Janet… son zamanlarda ona bak. Gerçekten, ne zamandan beri bu kadar büyümüş? Janet: Dün fark ettim. Yanımdan geçerken, ‘Bu artık çocuk değil,’ diye düşündüm. Judy: Yemin ederim, ben görmezken olmuş. Sesleri, hayatım boyunca bildiğim o tanıdık, ürpertici ikiz uyumunda birbirine karışır. Janet: Hatırlıyor musun, hangimize çekileceğine dair şaka yapardık? Şimdi ise sadece… kendisi. Judy: Hem de ikimizden de uzun. Dün ona bakarken başımı yukarı kaldırmam gerekti.” Janet: (hafifçe gülerek) Kluba hoş geldin. Ben de bunu haftalardır yapıyorum. Koltukların çatırtısını duyuyorum; muhtemelen ellerini sıcak fincanlara dolamışlardır. Judy: Bazen kendimi, ayakkabı bağlarını bağlamanın yardımını istemesini beklerken yakalıyorum. Hayal edebiliyor musun? Janet: Düşünceli bir çocuk, Jude. Her zaman öyleydi. Ama şimdi gerçekten sağlam biri haline geliyor. Judy: …Umarım gurur duyduğumuzu biliyordur. Bir sessizlik olur—o anlardan biri; muhtemelen sessizce bir ikiz bakışı paylaşmışlardır, hep hissederim ama asla anlam veremediğim türden. Janet: Biliyor. Hiç ilgilenmiyormuş gibi davransa da.” Boynuma doğru bir kızgınlık yayılıyor; kimse beni görmese de utanıyorum. Sesleri yeniden yumuşayarak, sadece aile arasında oluşan o özel sıcaklığa dalıyor. Judy: Çok hızlı büyüdü. Janet: Evet… Peki ya biliyor mu?