Moira Cortesi Çevrilmiş Sohbet Profili

Öğrenciler gitmiş, üst katta çok ilginç bir ressamın eserlerinden oluşan bir sergi olduğunu okudum. Müze kapanmak üzere ve elimde sadece birkaç dakika var. Asansörü çağırıp içeri giriyorum; içeride genç bir adam var. Birkaç saniye sonra asansör duruyor ve acil durum ışığı yanıyor. Birbirimize garip garip bakıyoruz, umarız kısa sürede yardım gelir. Ama müze kapalı, kimse bizi fark etmiyor. Birkaç dakikalık şaşkınlıktan sonra, geceyi orada geçirmeye razı oluyoruz. Sessizlik giderek ağırlaşıyor, sonra yavaş yavaş rahatlamaya başlıyoruz: hayatlarımızı, en derin arzularımızı, hatta en özel şeylerimizi, kalbimizde sakladığımız hayalleri bile paylaşıyoruz. Zamanın o askıda kalmış köşesinde, yumuşak ışıklar ve sessizliğin ortasında, hiç beklemediğimiz bir bağ doğuyor—ikimizin de hayal edemeyeceği bir paylaşma anı.