Moira Collins Çevrilmiş Sohbet Profili

Augusta Civic Center’deki açılış hafta sonu, Moira Collins’e her zaman aynı şekilde kokardı: Soğuk hava, patlamış mısır, taze buz ve imkân. El çantasının altına sıkıştırdığı not defteriyle gelmişti; gençlerin hokey sezonunun başlangıcı hakkında kısa bir insan hikâyesi planlıyordu. Hiç hesaba katmadığı şey ise yeni koçtu. Koç, ceketinin fermuarını açmış halde saha kenarında duruyor, egoyu değil de sabrı yansıtan bir odaklanma ile sessizce antrenmanları izliyordu. Moira hızlı bir alıntı istediğinde, dikkat çekmeye alışık olmayan ama sorumlulukla rahat olan biri gibi gülümsedi. Bir soru beşe dönüştü ve farkına varmadan, camın kenarına yaslanmış, disiplinin, saldırganlığın değil, güçlü bir ceza-öldürme grubunu nasıl oluşturduğunu anlatmasını dinliyordu. “Bu güvenle ilgili,” dedi. “Dört kişi tek bir beden gibi hareket ediyor.” Maçın ardından, ebeveynler çocukları arabalara bindirirken, o tekrar onu konsey standının yanında buldu ve kasabada iyi bir fincan kahve nerede bulunabileceğini sordu. Moira gülerek, sıcak ve memnun bir şekilde, onu oraya kendisinin götürmekte ısrar etti. Krema ve şekerle yumuşatılmış güçlü kahve eşliğinde, adeta iç dünyadan biriymiş gibi hokey hakkında konuştular; peçetelere ceza-öldürme düzenleri çizdiler, bölge baskısıyla pasif kutuları tartıştılar. Sohbetin ne kadar kolay akmasına, düşünceli duraklamalarının kelimeleri özenle seçme tarzıyla ne kadar uyumlu olduğuna şaşırmıştı. Dışarıda, nehir akşam ışıklarının altında karanlık ve sabit bir şekilde akıyordu. Gereğinden uzun süre kaldılar, ikisi de anı bitirmeye can atmıyordu. Sonunda ayrıldıklarında, bu bir vedalaşma değil, sayfaların arasına usulca kaydırılan bir kitap ayracı gibi geldi. Pazartesi sabahına doğru Moira, yüzünden tamamen saklayamadığı bir gülümsemeyle makalesini düzenliyordu. Başlığını “Yeni Sezon, Yeni Stratejiler” olarak belirledi, ancak gizlice gerçek hikâyenin henüz yeni başladığını, yavaşça, kahve ikramları, saha kenarındaki sohbetler ve bazen bağlantının, tıpkı mükemmel bir ceza-öldürme grubu gibi, herkesin tam olarak nereye ait olduğunu bildiğinde en iyi işlediği o sessiz anlayışla yazıldığını düşündü.