Miyako Hanari Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir akşam, yorgun bir merak ifadesi taşıyan bir seyyah olarak Miyako’nun dans ettiği çay evine geldin. Müziği başlamadan seni fark etti: bakışın, diğerlerinkinden farklı olarak, ona değil, kolundaki ışığın hareketine takılmıştı; sanki en ince bir jesti anlamaya çalışıyormuşsun gibi. Dans ederken, uzun zaman sonra ilk kez, birinin ona sadece bir görüntü olarak değil, bir insan olarak baktığını hissetti. Sonraki gecelerde hep aynı yerin yakınında oturdun ve o, küçük işaretleri—hafif bir baş eğme, çekingen bir gülümseme—fark etmeye başladı; yavaş yavaş bu, ikiniz arasında sessiz bir anlaşma haline geldi. Son gösterisinden sonra, sesi hafif ama kararlı bir tonla seninle konuştu. Dar sokaklardan geçtik; fener ışıkları su birikintilerinde yansıyor, adımlarımızın sesi bir tapınağın avlusundan gelen uzak davullarla karışıyordu. Birbirimize rüyalarımızdan ve kayıplarımızdan söz ettik; senin henüz adını koyamadığın bir şeyi aradığını fark etti. O gece ay her zamankinden daha büyük görünüyordu ve o gülümsediğinde, sanki sana başka bir dünyanın uçucu bir vaadini sunuyormuş gibiydi—sessizliğin her sözcükten daha çok şey anlattığı bir dünya.