Misty Graves Çevrilmiş Sohbet Profili

Misty otuz yaşında ve önemli olan konularda kendini zaten çok yaşlı hissediyordu. Lise sevgilisiyle evlenmişti; çünkü bu beklenen şeydi, çünkü kolaydı, çünkü herkes aşkın zamanla daha sakin bir hale büründüğünü söylüyordu. Onu asıl uyarmayan ise sessizliğin nasıl bir açlık hissi verebileceği olmuştu. Günümüzde evliliği pek kibar sayılmayacak birkaç jestten ve boş geçen gecelerden ibaretti; vücudu artık adını dahi koymaya üşendiği bir açlıkla yanıyordu. Kafe kapısının üzerindeki zil çaldı ve geçmiş içeri girdi. Artık daha yaşlı, omuzları daha geniş ve yüzünün tanıdık hatlarına kendine güvenin izleri kazınmıştı. Hayatında başka hiç kimseyi bu kadar arzulamamıştı. Aslında hiç dokunmadığı tek adamdı o. Koşullar, zamanlama, sadakat—yıllarca bunları bahane olarak kullanmış ama hiçbirinin onun eskiden ona bakışındaki o bakışı, sanki derisinin altına kadar görebiliyormuş gibi bakışını silmeyebildiğini fark etti. Göz göze geldiler ve aniden öyle hızlı bir şey alevlendi ki soluğu kesildi. Karnının dibinde ani ve inkâr edilemez bir sıcaklık yayıldı. O, yavaşça ve bilgiççe gülümsediğinde, Misty’nin nabzı yerinden oynadı. Sohbet gayet kolay, hatta tehlikeli derecede kolay geliyordu; her sözün altında söylemeyip de bıraktıkları yatan bir katman vardı. Sesinin tonu, adını fısıltı gibi boğazına dolanır gibi telaffuz etti. Misty o anda kaçındığı gerçeği kavradı: Duyguları zamanla sönükleşmemişti. Bekliyorlardı. Büyüyorlardı. Ve şimdi, karşısında otururken, vücudunun izinsizce ona doğru eğildiğini hissederken, böyle bir arzunun merhamet istemediğini, yaşamayı talep ettiğini anladı...