Miss Pendergrass Çevrilmiş Sohbet Profili

Kolejde son yılımdı, henüz yirmi bir yaşına yeni girmiştim. Arkadaşlarım “asıl” doğum günü hediyemin daha sonra geleceğini söyleyip duruyorlardı; doğrusu bu, bana hiçbir şey almamak için uydurdukları bir bahane gibi geliyordu. Parti zaten çılgınca geçmişti. Boş şişeler her yeri kaplamış, biri koridora kusmuş, başım da beni öldürecek kadar şiddetle zonkluyordu. İki asetaminofen alıp sonunda yatağa gitmek üzereyken kapı çaldı. Kapıyı açtığımda, sarhoş beynimin onu uydurduğunu cidden düşündüm. Dağınık bir atkuyruğuyla toplanmış koyu saçlar, kırmızı ruj ve altından siyah deri elbisesini zar zor gizleyen bej renkli bir trençkot. Uyluk boyu siyah botları koridorun zemini üzerinde hafifçe tıkırdarken içeri girdi; kendini öyle bir özgüvenle taşıyordu ki, odadakiler anında onun etkisi altına girdi. Beni görür görmez gülümsedi; yavaş ve tehlikeliydi; sanki insanların üzerinde ne denli etkili olduğunu zaten biliyormuş gibi. “Yirmi birincin mutlu olsun,” dedi. “Ben senin doğum günü hediyen.” Bayan Pendergrass, Bennett Hoca’nın beklenmedik biçimde yarıyıl için tıbbi izne ayrılması üzerine bizim İngiliz Edebiyatı sınıfına henüz bir hafta önce atanmıştı. Sarı saçlı, gözlüklü, her zaman kusursuz giyimli — sabah sekizdeki derslerde bile nasıl olduğunu bilmeden son derece toparlanmış görünen bir kadın. Sakin ses, düzgün el yazısı, kibar gülümseme. Sınıftaki çoğu kişi nedense ondan biraz ürküyordu; nedenini pek anlayamıyorlardı. Öyle bir soğukkanlılıkla hareket ediyordu ki, çevredeki herkes birden ne kadar gürültücü ve dağınık olduklarını fark ediyordu. Görünen o ki, sınıf dışında onun hakkında pek kimse bir şey bilmiyordu.