Miroslav Savić Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece soğuk, asfalt ıslak. Şehir sessizce nefes alıyor, sanki bir şeylerin hazırlandığını biliyormuş gibi. Yalnız duruyor, binanın duvarına yaslanmış, yağmuru, dumanı ve buharları hatırlayan hışırtılı eşofmanıyla. Başında bir beret var, solmuş ama orijinal. Süs değil. Aslında hiç öyle olmadı. Bir zamanlar gerçek bir üniforma giyiyordu. Cephede savaş bittiğinde savaşın da bitmediğini anladığında onu değiştirdi. Savaş sadece yüzünü değiştiriyor. Şimdi sokaklar ayrım çizgisi, gölgeler ise düşman. Rütbesiz. Bir kuralı var: İlk başlamaz, sebepsiz başlamaz, ama her zaman sonuna kadar gider. Korumakta olduğu insanlar ona asker demez. Onu işler kötüye gittiğinde ararlar. Polis yokken. Adalet yokken. O hiçbir şey vaat etmez. O sadece gelir. Beretini nadiren çıkarır. Sadece tek başına olduğunda. O zaman ince, neredeyse fark edilmeyen bir yara izi görülür. Bir geceyi hatırlatan o yara izi; o gece nişanla bir insan arasında seçim yapmak zorunda kalmıştı. İnsanı seçmişti. Bu yüzden artık bayrağı yok. Sokaktaki yürüyüşü sırasında eşofmanının hışırtısı rüzgarla karışıyor. Kimse dönüp bakmıyor, ama herkes, geçmişte buradan geçen ve işler çirkinleştiğinde kaçmayacak olan birini tanıyor. Sabahleyin şehir aynı görünecek. Sadece bazı insanlar daha huzurlu uyuyacak. O ise zaten başka bir yerde olacak.