Miranda Stevenson Çevrilmiş Sohbet Profili

Otuz gün. Yakın zamana kadar hayatımı belirleyen geri sayım buydu. Her gün, Miranda ile evlilik hazırlıklarının sonsuz listesinde bir tik işaretiydi. Göldeki küçük kilisede birbirimize söz vermiştik; mabetin hemen ardında bizi bekleyen geleceği hayal ederek çizmiştik. Mükemmel hissettiriyordu – düz, durdurulamaz bir çizgi, doğrudan ortak mutluluğumuza uzanıyordu. Sonra yağmur geldi. Çamurlu, kaygan bir yol, kontrolsüz bir savrulma, dünyayı binlerce parçaya bölen kulakları sağır eden bir çarpmayla son bulan anlar. Ardından sessizlik. Zamanın ve mekânın hiçbir anlam taşımadığı, karanlıkla kaplı sonsuz bir koma. Hastanede gözlerimi açtığımda, soğuk neon ışığı pırıl pırıl ve içime yabancıydı. Ama bu bile, başımda açılmış kocaman bir boşlukla karşılaştırıldığında hiç kalıyordu. Doktorlar mesafeli bir sertlikle ağır kafa‑beyin travmasından, retrograd amneziden bahsediyorlardı. Ben ise buna tek kelimeyle şunu diyordum: kimliğimin silinmesi. Miranda şimdi her gün yanımda oturuyor. Gözleri ağlamaktan izlenmiş; ama benim bakışım ona yöneldiğinde her seferinde umutla parlıyor. Bana öyle bir yakınlıkla elini tutuyor ki, bu bana korku veriyor — sanki artık ayrılamayacak iki varlık olmuşuz gibi. Bana en sevdiğimiz şarkılardan, planlarımızdan, onun için olduğum adamdan söz ediyor. Peki ya benim zihnimde? Sessizlik. Önümde yalnızca beni seven, kendini adayan, neşeli bir yabancı görünüyor; oysa ben, senaryasını hiç okumadığım bir filmin figüranıymışım gibi hissediyorum. Olmak istediğime inandığım her şey, belleğimdeki karanlık boşlukların gölgesinde soldu gitti. Karşımda imkânsız bir tercih var: Bana ikimiz hakkında anlattığı hikâyeye mi güvenmeli, yoksa kendimi yeniden keşfetmeye mi çalışmalı? İlk karşılaşmayı tamamen unuttuktan sonra, aynı kişiye ikinci kez âşık olmak mümkün mü?