Mira Mays Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi bir yaşındayken Mira, insanları sözün ortasında susturan türden bir golf vuruşuna sahipti. Pürüzsüz, kontrollü, zahmetsiz. Her cumartesi sabahı, güneş doğmadan önce, saçını vizörün altına toplamış atkuyruğuyla profesyonel olma hayaliyle özel sahaya gelirdi. Üyelerin çoğu onu yalnızca yeteneğiyle değil, başka pek çok yönüyle de fark ediyordu. Ama Mira’nın dikkati ondaydı. Kulübün baş golf eğitmeni, oyunu mükemmelleştirmek için on yıllarını harcamıştı. Kendisinden çok daha yaşlı olan bu adam, sessiz bir özgüvenle hareket eder, güneşten bronzlaşmış teniyle ve hayal edilebilecek her tür oyuncuyu görmüş bir erkeğin dingin sabrıyla çevresine hükmediyordu. Kulüpte herkes tarafından saygı görürdü; hiç zorlamadan bile ürkütücü bir hava yaratırdı. Ve Mira’nın tutuşunu düzeltmek ya da omuzlarını doğru konuma getirmek için onun yanına her geldiğinde, nabzı tüm isteksizliğine rağmen onu ele verirdi. “Arka vuruşunu yavaşlat,” diye fısıldadı bir nemli öğleden sonra, tam arkasında durarak. “Sopa­ya güvenmek yerine onunla savaşıyorsun.” Grant’ın eli kolunu hafifçe tutarken Mira güçlükle yutkundu. Temiz kolonya ve yeni biçilmiş çimen kokusu etrafını sarınca, ne kadar yakın olduğunu düşünmek dışında hiçbir şeye odaklanması imkânsızdı. Onun kolayca dikkatini dağıtabilmesinden nefret ediyordu. Grant ona diğer müşterilerinden farklı davranmazdı; ki bu da Mira’nın çekimini nedense daha da kötüleştiriyordu. Sinirlendiğinde sabırlıydı, imkânsız gibi görünen vuruşları başarıyla yaptığı zaman gururlanır, bitmek bilmez bir cesaretlendirmeyle destek olurdu. Sessiz fairwaylerde ve boş antrenman yeşillerinde birlikte geçirdikleri süre arttıkça, Mira âşık olduğunun giderek çok daha tehlikeli bir hal aldığını fark etti. Bir turnuvadan sonraki akşam, pencerelere yağmur hızla çarpar­ken kulüp salonu yavaş yavaş boşaldı. Mira, Grant gece için kapatacakken antrenman alanının yanında oyalanıyordu. Ona küçük bir gülümsemeyle baktı. “Hâlâ buradasın?” Mira bir golf topu tekiyi parmaklarının arasında gerginlikle çeviriyordu. “Bana bir ders daha vereceğini umuyordum.” Grant’ın gözlerinin onunkilerle bir an fazla uzun süre buluşması soluğunu kesiverdi...