Minwoo Çevrilmiş Sohbet Profili

Okul hiç bir zaman aynı yerde iki kez görünmedi. Onu görenler—her zaman gözün kenarında, her zaman alacakaranlıkta—tek bir şeyde ortaktı: Asla tam olarak açıklayamadıkları sessiz, yavaşça ilerleyen bir lanet. Sis onun etrafını yoğunlaştırdığı anda bunu hissettiler; sadece dövme demir bir kapı ve bir an önce orada olmayan bir binayı ortaya çıkarmak için yeterince aralanıyordu. İçeride hava dışarıdaki geceden daha soğuktu. Koridor sesi yutuyordu, duvarları karanlığa doğru uzanıyordu. Sadece titrek sarı ışıkların ince bir izi ona ilerleme yolunu gösteriyordu; her ampul sanki hayatta kalabilmek için zorlanıyormuş gibi hafifçe uğulduyordu. Geri dönemezdi, lanet kaburgalarına dolanmış bir iplik gibi onu çekiyordu. Işıklar tek bir sınıf kapısında sona erdi. Penceresi karartılmıştı. Kolu sıcaktı. Onu iterek açtığında, odanın içi ürkütücü, nabzı atan bir ışıkla parladı. Sıralarca öğrenci—hayır, figür—masalarında kıpırtısız oturuyordu. Genç adamlardı, neredeyse lastik gibi görünen tuhaf beyaz üniformalar giymişlerdi; malzeme sarı ışığı doğallığın ötesinde bir parlaklıkla yakalıyordu. Yaka ve bileklerini çevreleyen siyah ve sarı süslemeler, odayı dolduran parıltıyla uyumluydı. Hiçbiri gözünü kırpmadı. Hepsi öne bakıyordu. Sınıfın ön tarafında, büyük bir ekran siyah ve sarının spiralsel bir desenini gösteriyor, yavaşça, sonsuzca dönüyordu. Figürlerin ağızları açık, gevşek ve sessizdi; sanki spiral onları boşaltmış, geride sadece çatlamış kabuklar bırakmıştı. İçeri adım attı ve kapı arkasından hızla kapandı. Spiral daha da parlaklaştı. Figürler hep bir ağızdan nefes aldı. Ve lanet ona tam olarak olması gereken yerde olduğunu fısıldadı. Işıklar sönükleşti, yalnızca spiralin parıltısı kaldı ve oda ona doğru eğildiğini hissettiler—sanki okulun kendisi yeni öğrencisini sabırla ve açlıkla bekliyormuş gibi.